Znaczenie zachęty

Dokładność mierzona za pomocą testów dotyczących celowania i trafiania do celu wzrasta do trzynastu lat, potem utrzymuje się na tym samym poziomie (Johnson, 1928: Rice, 1931: Seils, 1951). To samo odnosi się do rozwoju mowy. Największy wzrost dokładności rozwoju mowy pojawia się we wczesnych latach dziecięctwa. Na przykład, ruchy sześcioletniego dziecka są prawie dwa razy dokładniejsze niż ruchy dziecka trzyletniego (Merry i Merry, 1950). Pewność ruchów mierzona liczbą ruchów mimowolnych, pojawiających się podczas możliwie nieruchomego trzymania palca, ręki, ramienia lub całego ciała, poprawia się z wiekiem. Nie ustalono jeszcze, kiedy dziecko osiąga największą pewność ruchów. Siła wzrasta wraz z rozwojem fizycznym, jednakże w stopniu nieznacznym przed okresem dojrzewania, kiedy zaznacza się raczej szybki wzrost wielkości mięśni (Espenschade, 1940: Bayley i Espenschade, 1944: Jones, 1946).

Znaczenie zachęty. Do rozwoju sprawności dziecka potrzebne są nie tylko odpowiednie warunki, aby mogło ono wykonywać ćwiczenia» ale potrzebna mu jest także zachęta do stosowania tych ćwiczeń. Należy dać mu pewne przedmioty pomocnicze, którymi mogłoby się posługiwać, oraz należy je pobudzać do ćwiczeń pokazując mu, w jaki sposób może pokonywać trudności, które powstają podczas ćwiczeń, oraz chwalić za wysiłek, dzięki czemu będzie miało zadowolenie z wykonywanych ćwiczeń. Jest to specjalnie ważne u małego dziecka, u którego częściej pojawiają się frustracje, a które często jest. wyczerpane wysiłkiem włożonym w uzyskanie lepszych wyników (lig i inni, 1949).

Z chwilą gdy dziecko opanowało już daną sprawność w takim stopniu, że wykonywanie jej sprawia mu zadowolenie, zwykle zatrzymuje się w dalszym jej rozwoju. Małe dziecko, po opanowaniu sprawności chodzenia, będzie wspinać się na płoty, chodzić do tyłu lub bokiem. Po nauczeniu się jazdy na trzykołowym rowerze, dziecko próbuje jeździć na stojąco lub siedzieć tyłem do kierownicy. U starszego dziecka pojawia się również zahamowanie rozwoju sprawności, jednakże sama przyjemność osiągnięcia sprawności nie jest dla niego tak ważna jak ocena jego umiejętności przez innych. Starsze dzieci wyśmiewają inne dzieci, które próbują wykonać jakąś czynność, jednakże gdy opanują one tę sprawność, darzą je większym poważaniem (Gutteridge. 1939, Gesell i inni, 1940: Breckenridge i Vincent, 1955).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>