ZNACZENIE ROZWOJU MOTORYCZNEGO

Im wcześniej dziecko uzyska kontrolę nad motoryką i zdobędzie konieczne sprawności, tym będzie to dla niego korzystniejsze. Ponieważ małe dziecko jest bardziej podatne do uczenia się i ma nieduży zakres sprawności, to może je rozwinąć szybciej i łatwiej niż wtedy, kiedy jest starsze. Dziecko uczy się chętnie i to pobudza je do ćwiczenia swych sprawności tak długo aż je całkowicie opanuje, podczas gdy starsze dziecko lub dorastający zniechęca się, jeżeli uczenie nie postępuje dostatecznie szybko. Umiejętność opanowania motoryki w stopniu dorównującym rówieśnikom lub w stopniu przeważającym ich sprawność jest ważna dla dziecka z pięciu przyczyn. Po pierwsze, opanowanie motoryki jest źródłem zabawy i daje mu zadowolenie. Bawiąc się zabawkami lub innymi przedmiotami służącymi do zabawy, dziecko spędza czas w sposób przyjemny. Większość zabaw małego dziecka, jak również starszych dzieci wymaga użycia mięśni oraz posiadania zdolności panowania nad swoim środowiskiem bez pomocy innych osób. Po drugie, w oparciu o rozwój motoryczny, dziecko przekształca się z istoty bezradnej w pierwszych miesiącach życia w jednostkę niezależną. Im bardziej dziecko może polegać na sobie samym, tym mniej jest zależne od innych osób w wykonywaniu potrzebnych czynności. Pomaga mu to w dużym stopniu do zdobycia ufności we własne siły i do zachowania dobrego samopoczucia.

Ze względu na to, że zdolności motoryczne odgrywają w okresie dziecięcym decydującą rolę w wielu czynnościach intelektualnych, rozwój motoryczny jest ważny dla przystosowanie się dziecka do życia i do pracy szkolnej (Jèrsild, 1954). W okresie przedszkolnym i we wczesnych latach szkolnych kładzie się duży nacisk na takie zajęcia, jak rysowanie, malowanie, kredkowanie, sprzeda- dawanie, pisanie i przyswajanie liczb. Dziecko, którego rozwój motoryczny pozwala na współzawodniczenie z równieśnikami na terenie szkoły, będzie zadowolone i lepiej będzie się czuło w szkole niż dziecko, którego rozwój motoryczny jest opóźniony i .którego ruchy są powolne, niezręczne i niepewne. Na przykład, dzieci uczęszczające do III klasy, które wykazują lepsze wyniki przy badaniu testami, przystosowują się łatwiej do wymagań szkolnych niż te dzieci, których wyniki są gorsze (Rarick i McKee, 1949). Większość kontaktów społecznych dziecko nawiązuje poprzez zabawę, co powoduje, że w konsekwencji zabawa staje się główną formą aktywności motorycznej. Jeżeli dziecko szuka przyjaciół lub towarzyszy zabawy, musi umieć się bawić w takie same zabawy, w jakie bawią się jego rówieśnicy. Dziecko, które nie umie rzucać piłki lub jeździć na wrotkach albo na rowerze, w takim stopniu, jak to czynią inne dzieci w jego wieku, prawdopodobnie będzie osamotnione w-grupie (Breckenridge i Vincent, 1955). .

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>