Zmiana leworęczności

Wszystkie dowody wskazują na fakt, że w większości wypadków leworęczność jest raczej wynikiem uczenia się niż jakichś skłonności dziedzicznych. Jest oczywiste, że dziecko powinno się uczyć używać prawej ręki wtedy, kiedy potrafi wykonywać czynności tylko jedną ręką. Gdyby dziecku pozwolono wykonywać czynności lewą ręką, to czy mogłoby zmienić się samo na praworęczne? Doświadczenie wykazuje, że może to uczynić (Hildreth, 1949, 1950). Jednakże, im bardziej dziecko opóźnia zamianę lewej ręki na prawą, tym trudniej będzie mu to przychodziło. Kiedy jednak zmiana musi być dokonana i dziecko musi przystosować się do nowych warunków, wówczas mogą pojawić się zaburzenia nerwowe w postaci oporu w przypadku zmuszania dziecka do zmiany leworęczności. Prowadzi to do dalszych powikłań i wybuchów emocjonalnych (Hildreth, 1949). Napięcia emocjonalne wywołane zmianą utrwalonych już częściowo nawyków oraz koniecznością nowego przystosowania się mogą prowadzić do jąkania się i innych przejawów nerwowości, takich jak obgryzanie paznokci lub ssania kciuka. Są to najbardziej widoczne oznaki napięć i zaburzeń, które powstają jako wynik zmiany leworęczności. Normalnie zaburzenia ustępują, kiedy zmiany zostały już dokonane, jednakże niezbyt późno, a jąkanie się i inne objawy nerwowe nie przekształciły się jeszcze w nawyk (Hildreth, 1950: Garrison, 1952: Jersild, 1954). Opór ze strony dziecka może być tak duży, że leworęczności nie można już usunąć. U dziecka z silną skłonnością do leworęczności powstałej albo na podłożu fizycznym, albo też na skutek utrwalonych już nawyków, każda próba złamania leworęczności może wywołać trwałe zmiany w osobowości dziecka, jak nawyk jąkania się lub inne formy zachowania, które utrzymują się przez całe życie (Hildreth, 1949a: Bakwin, 1950: Garrison, 1952).

Metody zmiany leworęczności na praworęczność, postawa rodziców i nauczycieli w stosunku do wysiłków dziecka oraz ogólna atmosfera w domu i w szkole decydują o pojawieniu się lub niepojawieniu zaburzeń nerwowych. Kiedy zmianie towarzyszy ciągłe przypominanie, strofowanie, a nawet kiedy dziecko karze się, będzie czuło się ono niepewnie, będzie oporne, a nawet niezrównoważone. Dla dziecka nerwowego takie metody będą jeszcze bardziej szkodliwe (Hildreth, 1949, 1950, 1950a: Garrison, 1952: Jersild, 1954). Choc:aż leworęczność we „współczesności przystosowanej dla praworęcznych” może nie być wygodna i może prowadzić do zaburzeń osobowości wynikających z tego, że jednostka staje się różna od innych, są głosy za pozostawieniem dziecka przy leworęczności, ze względu na szkodliwe skutki, jakie wywiera ta zmiana. Jersild (1954) podkreślił to stanowisko. Twierdzi on, że „…leworęczność nie jest tak szkodliwa, ażeby rodzice musieli przeszkadzać dziecku mającemu silną skłonność do leworęczności”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>