Wymowa

Małe dzieci uczą się wymawiania słów drogą naśladownictwa. Dziecko powtarza dźwięki słyszane i wymawia je tak, jak słyszy, gdy wymawiają je inni. Wymawia ono słowa niepoprawnie równie łatwo jak dzaju mogą rozwijać się równie łatwo, jak mowa poprawna, jeżeli osoby odpowiedzialne za opiekę nad dzieckiem nie pomogą mu. Defekty mowy, jeżeli rodzice nie starają się o ich usunięcie, z każdym rokiem będą trudniejsze do naprawienia. Zaburzenia mowy nawet w formie łagodniejszej, jak na przykład mowa dziecięca, są poważną trudnością w społecznym przystosowaniu się. Zaburzenia, które przetrwają do okresu szkolnego, powodują podniecenie i przeszkadzają w społecznym przystosowaniu się dziecka (Missildine i Glasner, 1947). Powszechnie wiadomo, że dzieci w klasie wyśmiewają się z dziecka mającego wadę wymowy i przedrzeźniają je. Wpływa to na rozwój nieśmiałości oraz poczucia małej wartości i powoduje, że dziecko ucieka od grupy.

Nawet w okresie przedszkolnym dziecko cierpiące na zaburzenia mowy staje się ciche, posępne albo kłótliwe. Żyje ono w sferze marzeń, a dochodzi swych praw w sposób społecznie zakazany (Despert, 1946a). Okazywanie dziecku ciągłego współczucia wywołuje pewne zahamowanie w postaci napięcia nerwowego i wzmacnia zaburzenia mowy. Przeżycia tego rodzaju pozostawiają często trwałe ślady na osobowości jednostki (Merry i Merry, 1950). Chłopcy i dziewczęta mający defekty mowy rzadko są przodownikami w zajęciach szkolnych i nie wyróżniają się w swojej klasie wynikami nauczania. Prawie każde dziecko, które ma wadę mowy, wykazuje jakieś objawy złego przystosowania się (Moncur, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>