Wymowa szybka i niewyraźna

Niektóre badania nad jąkaniem wskazują dziedziczność jako przyczynę jąkania sią oraz fakt, że jąkanie występuje tylko w niektórych rodzinach. Inne wnioski z tych badań podkreślają związek jąkania się ze zręcznością. Sądzi się, że jąkanie jest wynikiem zamiany leworęcz- ności na praworęczność (Bingelson, 1935: Hahn, 1943: Merry i Merry, 1950: Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955). Większość jednak badań prowadzi do wniosku, że jąkanie jest reakcją nabytą i powstaje często na tle konfliktów ze środowiskiem. Wyróżniono trzy typy jąkających się. Są to: dziecko względnie zdrowe, którego środowisko jest skomplikowane: dziecko bardzo niezrównoważone, u którego jąkanie jest tylko jednym z objawów: dziecko, które przejawia takie cechy, jak: poczucie zależności, niepewności, bojażliwe, wstydliwe, nieśmiałe i wykazujące ciągły niepokój. Trzeci typ jest najliczniejszy (Glasner, 1949). Porównanie grupy dzieci jąkających się z grupą dzieci normalnych wykazało, że dzieci dotknięte tą wadą przejawiają bardzo poważne symptomy złego przystosowania się. Różnice pomiędzy obiema grupami ujmuje rysunek 32. Do najpowszechniejszych symptomów złego przystosowania się, jakie zauważono w grupie dzieci jąkających się, należą: nerwowość, skłonność do moczenia się, sny i lęki nocne, trudności przy jedzeniu, potrzeba ciągłego karania (Moncur, 1955).

Do najpowszechniejszych czynników wpływających na jąkanie się dzieci należy postawa rodziców, którzy często są pedantyczni, otaczają dziecko nadmierną, narzucającą się opieką, przejawiają chęć panowania, reagują zbytnim podnieceniem na zachowanie się dziecka, a zwłaszcza na jego mowę, lub wymagają od dziecka, aby uczyło się dwóch języków równocześnie. Dzieci przedwcześnie urodzone albo te, których narodziny były procesem trudnym, są często przedmiotem nadmiernej troski rodziców. Opisane powyżej czynniki środowiskowe powodują, że dzieci są często nerwowe, szybko zniechęcają się, są zbyt podniecone, mają poczucie, że nie są kochane i rozumiane przez domowników oraz przeżywają poczucie winy, że nie spełniają tego, czego rodzice od nich oczekują. Są to czynniki psychiczne, które prowadzą do jąkania się i przedłużają cierpienie poza okres, w którym jąkanie przeważnie zanika (Davis, 1939, 1940: Cooper, 1942: Johnson, 1942: Bender, 1944: Despert, 1946a: Kastein, 1947: McCarthy, 1947, 1954: Missildine i Glasner, 1947: Johnson i inni, 1948: Duncan, 1949: Glasner, 1949: Hildreth, 1950: Boland, 1951: Moncur, 1951, 1952: Christensen, 1952).

Wymowa szybka i niewyraźna. Polega ona na wymawianiu szybkim, niewyraźnym i przerywanym, które często miesza się z jąkaniem. Zazwyczaj towarzyszy jej niezręczność motoryczna i przejawia się ona często u dzieci, których rozwój mowy jest opóźniony. Występują w niej w stopniu spotęgowanym błędy mowy osób normalnych. Dziecko mówiące niewyraźnie może poprawić swoją mowę, jeżeli jest dokładne- i zwraca uwagę na to, co mówi, i przeciwnie, jeżeli będzie zwracało większą uwagę na swoją wadę wymowy, tym gorsze będzie osiągać wyniki (Bakwin i Bakwin, 1952).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>