Wymowa – kontynuacja

Istnieje wiele problemów, które w sposób pośredni lub bezpośredni wiążą się z defektami mowy, a które mogą wzmacniać zaburzenia już istniejące. Należą do nich: zmuszanie do jedzenia, zaparcie, moczenie się, bezsenność, wyolbrzymione obawy, przykry sen (Beckey, 1942: Glasner, 1949). Zaburzenia mowy, szczególnie u dzieci starszych, powodują niepowodzenia w pracy szkolnej, rozluźnienie kontaktu z rodzicami, wskutek czego dziecko czuje się w domu niepewnie. Defekty mowy wpływają także na atmosferę domową i na postawę członków rodziny w stosunku do dziecka. Wpływają na jego późniejszą pracę zawodową, na poczucie własnej wartości i osobiste przystosowanie się do środowiska (Raport Towarzystwa A.S.H.A., 1952).

Przyczyny zaburzeń. Tylko niektóre zaburzenia mowy są dziedziczne. Czasem defekt mowy zależy od kształtu języka albo od zniekształcenia zębów, podniebienia, warg lub szczęk. Źródłem przeważnej liczby zaburzeń mowy są czynniki środowiskowe, błędne uczenie się spowodowane naśladowaniem kiepskiego wzoru, jak na przykład obcy akcent, albo skłonności do szybkiego mówienia pod wpływem podniecenia. Niedokładny słuch i słabość muskulatury języka i warg, pochodzące z bra- ku ćwiczenia albo nadmiernej nerwowości, mogą być również przyczynami zaburzeń mowy. Wadliwa wymowa dzieci pochodzi raczej z niedokładnej percepcji niż z niezdolności wymawiania elementarnych dźwięków (Bean, 1932). Niekorzystne warunki środowiskowe przeważnie decydują o poważniejszych defektach mowy (Karlin i inni, 1940).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>