Współdziałanie

Małe dziecko około drugiego albo trzeciego roku życia jest egocentryczne i kłótliwe: dlatego trudno wpłynąć na to, aby bawiło się kolektywnie z innymi dziećmi. Gdy ma ono do czynienia z dorosłymi, dorosły jest stroną, która daje, podczas gdy dziecko bierze, przejawiając nieznaczną gotowość do odwzajemnienia się. Większość zabaw z innymi dziećmi to zabawy, w których poszczególne dzieci bawią się obok siebie: sporadycznie tylko przejawiają się w nich momenty ‚ współdziałania. Pod koniec trzeciego albo czwartego roku życia zwiększa się udział dziecka w zabawach grupowych, które trwają już dłużej. Im więcej okazji ma małe dziecko do przebywania z innymi dziećmi, tym wcześniej nauczy się z nimi współdziałać. Do współdziałania w pracy grupowej dziecko jest zdolne dopiero przed ukończeniem szóstego albo siódmego roku życia. Dziecko chętniej współdziała w grupach przyjaznych niż w grupach nieprzyjaznych (Hirota, 1951). Im głębsza przyjaźń, tym wyższy stopień współdziałania (Wirght, 1943)

Zachowanie się władcze. Zachowanie się władcze „jest tym rodzajem zachowania się, w którym jednostka osiąga albo zachowuje panowanie nad sytuacją społeczną albo też stara się o to, kontrolując własne działanie i spełniając swoje zamiary” (Mummery, 1950). Jest to tendencja do panowania nad innymi i do przewodzenia. Tendencja ta jest prawie powszechna wśród małych dzieci i zwykle przejawia się po raz pierwszy w stosunku dziecka do dorosłego. Na przykład dziecko trzy i półletnie przyjmuje dorosłych jako chwilowych towarzyszy i domaga się, aby oni zwracali na nie niepodzielną uwagę. W stosunku do dorosłych ma ono duże wymagania i zwraca się do nich o pomoc, zwłaszcza wtedy, gdy jest z innymi dziećmi (lig i inni, 1949).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>