WŁAŚCIWOŚĆ UCZUĆ DZIECIĘCYCH CZ. II

Emocje dziecka są intensywne. Wybuchy uczuciowe małego dziecka odznaczają się taką intensywnością, jaką rzadko obserwujemy w reakcjach uczuciowych dorosłych. Reakcje emocjonalne dziecka nie różnią się stopniem ich nasilenia, czego wyrazem jest fakt, że nawet błaha sytuacja może wywołać tak silną reakcję uczuciową, jak sytuacja poważniejsza (Hollingworth, 1928: Isaacs, 1940: Bousfield i Orbison, 1952). Dorośli, nieoswojeni z zachowaniem się dziecka, okazują zdziwienie i zachwycają się jego silnymi reakcjami uczuciowymi na nieznaczne podniety. Odnosi się to szczególnie do reakcji strachu, gniewu, radości, które wyrażają się w otwartym działaniu (Isaacs, 1940). Dziecko niezrównoważone wykazuje taki sam rozwój emocjonalny, jak dziecko dobrze przystosowane, z tą jednak różnicą, że dziecko niezrównoważone przejawia częściej emocje negatywne (Moustakas, 1955).

Emocje dziecka mają charakter przejściowy. Przejściowy charakter emocji małego dziecka, polegający na szybkim przechodzeniu od śmiechu do łez, od gniewu do uśmiechu, od zazdrości do czułości, jest niezrozumiały dla wielu dorosłych, gdyż tak bardzo różni się od tego, w jaki sposób dorosły wyraża swoje uczucia. Zachowanie się dziecka charakteryzuje to, że w tej samej minucie przechodzi nagle od silnych wybuchów emocji jednego rodzaju do tak samo silnych wybuchów zupełnie odmiennych uczuć. Reakcje od skrajnej nieśmiałości do skrajnej wybujałości i gwałtowności są charakterystyczne dla dzieci w okresie przedszkolnym (lig i inni, 1949).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>