Utrwalenie dominacji jednej ręki

Opóźnianie utrwalenia dominacji jednej ręki nad drugą jest niedobre, ponieważ prowadzi do zaburzeń, niepewności i niezręczności w czynnościach motorycznych. Prawdopodobne jest, że dziecko staje się uparte, oporne, negatywnie ustosunkowane do otoczenia i niezrównoważone. W konsekwencji powoduje to jąkanie się, niezdolność do czytania, pisania, zwłaszcza jeżeli chodzi o pismo w lustrze, pisania odwróconych liczb, trudności wymowy oraz poczucie małej wartości, wynikające z niezręczności i złej koordynacji motorycznej (Bringelson i Ru- therford, 1937: Hildreth, 1949, 1950: Bakwin, 1950). U większości dzieci, którym brak przewagi jednej ręki albo które uzyskują ją wolniej, używanie obu rąk jest nieco opóźnione (Hildreth, 1949). Ponadto są one społecznie słabsze w używaniu obu rąk, zwłaszcza w okresie ado- lescencji (Hildreth 1940, 1950). Dziecko, u którego brak przewagi jednej ręki, jest mniej silne, a jego ruchy nie są tak szybkie i dokładne jak ruchy dziecka prawo- lub leworęcznego (Burge, 1952).

Praworęczność i leworęczność. Zagadnienie czy dziecko będzie prawo- czy leworęczne jest bardziej istotne niż to, czy będzie używało raz lewej ręki, a raz prawej. Wraz z ustaleniem dominacji ręki dziecko ma nie tylko poczucie pewności i bezpieczeństwa, ale ma także możliwość rozwoju różnych poziomów tej sprawności, której nie udałoby się rozwinąć, gdyby równie często używało obu rąk do wykonywania tych czynności, do których niezbędna jest tylko jedna ręka. Drugie istotne pytanie dotyczy tego, która z rąk powinna dominować, prawa czy lewa? W naszej kulturze dążeniem jest, aby dziecko stało się praworęczne, zanim leworęczność nie utrwali się na tyle, że będzie mu trudno wykonywać czynności prawą ręką.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>