Tematy rozmów dzieci

Starsze dzieci rozmawiają na szersze tematy, co jest wynikiem ich większego doświadczenia życiowego. Większość tematów ich rozmów skupia się wokół szkoły, zajęć szkolnych, naczycieli, lekcji, wyników nauczania, własnych rodzin, krewnych, ulubionych zwierząt domowych, zabaw, sportu, wycieczek, ubioru, filmu i innych form zabaw, które widziały, lub ich osobistych przeżyć (Zyve, 1927: Dawson, 1937). Wraz z wiekiem zwiększa się nie tylko liczba tematów poruszanych w rozmowach, ale także przechodzenie od zagadnień ogólnych do specyficznych (Dawson, 1937).

Jak ważne jest zdobywanie szerszych doświadczeń, które wpływają na większą różnorodność tematów poruszanych w rozmowach dzieci, wykazano na podstawie porównania rozmów sierot z rozmowami innych dzieci. Sieroty, jak zauważono, rozmawiają częściej na tematy dotyczące części ciała, przedmiotów, zabawy oraz czynności zrutynizowanych. Natomiast nie-sieroty rozmawiają częściej na tematy dotyczące innych dzieci, różnych czynności, ubioru oraz na tematy przyrodnicze. U tych ostatnich zaznaczyła się większa różnorodność tematów (Moore, 1948). Dzieci, podobnie jak dorośli, rozmawiają częściej na temat swoich zainteresowań. Im większe jest ich doświadczenie, tym szersze mają zainteresowania i tym różnorodniejsze będą tematy ich rozmów.

Przechwałki. Każde dziecko lubi się chwalić. Przedmiot jego przechwałek zmienia się wszakże z wiekiem. Małe dzieci chwalą się z powodu własności materialnych, takich jak odzież, zabawki, rodzinne pojazdy, służba. Starsze chwalą się więcej z powodu siły i sprawności w grach niż z powodu własności materialnych. Najczęściej dzieci chwalą się między ósmym a dwunastym rokiem życia, kiedy to zarówno chłopcom, jak i dziewczętom specjalnie zależy na zdobyciu sympatii rówieśników i zachowaniu swojej pozycji w grupie (Dawson, 1937). Przedmiot przechwałek dziecka zależy od wartości uznanych w grupie, do której ono się skłania. Chłopcy na przykład specjalnie chwalą się z powodu swojej siły, która, tak jak zręczność, jest wysoko ceniona wśród chłopców w tym wieku (Hetzer, 1930). Większość przezwisk dzieci starszych jest formą chwalenia siebie. Kiedy jedno dziecko przezywa drugie „idiotą” albo „chudzielcem”, pragnie zaznaczyć swoją wyższość pod tym względem (Breckenridge i Vincent, 1955).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>