Sympatia – kontynuacja

Jak wiele sympatii dziecko będzie przejawiać w stosunku do innych osób, to będzie zależało od tego, ile sympatii okazano jemu samemu. Garrison (1952) stwierdza: „Wydaje się, że miłość jest uczuciem wzajemnym i rozwija się najlepiej wtedy, gdy jednostka jest obdarzana miłością i gdy nią obdarza. Długotrwała obojętność najbliższej rodziny w stosunku do dziecka może wytworzyć w nim niezdolność do uczuć sympatii albo spowodować, że dziecko będzie szukało jej poza domem. Nadmiar sympatii albo pobłażania może również wywołać niepożądane objawy, jak brak uczucia sympatii albo obojętność. Okazywanie zbyt dużej sympatii jednemu z rodziców lub obojgu jest dlatego niebezpieczne, że dziecko może nie przejawiać uczuć sympatii w stosunku do innych dzieci” (str. 169-170). Normalnie dziecko dzieli swoje uczucia sympatii pomiędzy rodziców i inne dzieci, zwłaszcza towarzyszy zabawy (Merry i Merry 1954a). Jeszcze przed okresem dojrzewania dziecko może „zadurzyć” się w kimś lub przywiązać do osoby płci odmiennej (Jersild, 1954a),

Bodźce wywołujące sympatię. Niemowlęta darzą jednakową sympatią osoby z własnego środowiska, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, dorosłych, jak i dzieci (Banhan, 1950). Bodźcami wywołującymi sympatię małych dzieci są nie tylko ludzie, lecz również zwierzęta i przedmioty martwe, zwłaszcza zabawki. Po ukończeniu pierwszego roku życia dziecko rozróżnia tylko w niedużym stopniu istoty żywe i przedmioty nieożywione, działające na nie jako bodźce sympatii. W rzeczywistości sympatia małego dziecka w stosunku do ulubionej zabawki albo do zwierzęcia domowego zaznacza się często z niemniejszą siłą niż miłość do członka rodziny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>