Stosunki rodzinne a rozwój dziecka

Badanie nad dziećmi wychowanymi w zakładach dziecięcych i nad niemowlętami przebywającymi w sierocińcach wykazały, jak ważną rolę w rozwoju mowy odgrywają stosunki rodzinne. Niemowlęta wychowywane w zakładach krzyczą więcej niż dzieci, które wychowują się w domach (Aldrich i inni, 1946), mniej gaworzą i wymawiają mniej dźwięków niż dzieci z rodzin najniższych grup społeczno-ekonomicznych, lecz przebywających w domach. Jest to wynikiem braku ścisłego kontaktu dziecka z matką lub osobami zastępującymi matkę, co prowadzi do ogólnego opóźnienia rozwoju tych dzieci, a zwłaszcza do opóźnienia w dziedzinie rozwoju mowy. Opóźnienie to jest najpowszechniejsze i najtrwalsze, gdyż może przejawiać się w ciągu całego życia (Skeels i inni, 1938: Goldfarb, 1943, 1945: Ribble, 1943: Freud i Burlingham, 1944: Gesell i Amatruda, 1945: Brodbeck i Irwin, 1946: Spitz, 1946, Buxbaum, 1949: Lewis, 1951: McCarthy, 1952a, 1954: Thompson, 1952).

Ważnym czynnikiem w rozwoju mowy dziecka jest nie tylko częste obcowanie z matką w ciągu pierwszych lat życia, ale także układ stosunków między matką a dzieckiem. Zdrowe stosunki między matką a dzieckiem wpływają na prawidłowy rozwój mowy, natomiast zbytnie rozpieszczanie dziecka oraz zaspokajanie jego życzeń nie tylko opóźniają rozwój mowy, ale przyczyniają się do powstawania takich defektów, jak: seplenienie, jąkanie, niewyraźna wymowa. Wiele poważnych przypadków jąkania się zachodzi wśród dzieci, które na skutek złych stosunków rodzinnych ulegają silnym zaburzeniom emocjonalnym (Allen, 1947: Milner, 1951: McCarthy, 1952a, 1954: Thompson 1942). Niewłaściwa atmosfera wokół dziecka nawet w okresie szkolnym hamuje rozwój jego mowy oraz utrudnia jego społeczne przystosowanie się.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>