Stan liczebny rodziny odgrywa ważną rolę w rozwoju mowy dziecka

We wczesnym niemowlęctwie obecność lub brak starszego rodzeństwa nie ma wpływu na rozwój mowy. Postęp rozwoju mowy dźwiękowej jest taki sam zarówno wśród jedynaków, jak i wśród dzieci mających rodzeństwo. Jednakże w miarę jak dziecko rośnie, pojawiają się wyraźne różnice. Jedynacy przewyższają znacznie dzieci mające rodzeństwo w każdej fazie rozwoju języka (Davis, 1937b). Przyczyną jest to, że dziecko jedyne w rodzinie przez dłuższy okres czasu jest centrum uwagi matki (McCarthy, 1954). Ponadto współzawodnictwo wśród rodzeństwa może czasem wpłynąć na powstanie zaburzeń mowy dziecka, a zwłaszcza jąkania się, czego mogą uniknąć jedynacy pozbawieni tego współzawodnictwa (Missildine, 1946: McCarthy, 1946).

Bliźnięta i trojaczki są zazwyczaj opóźnione w rozwoju mowy w porównaniu z dziećmi urodzonymi pojedynczo. Dotyczy to szczególnie pierwszych lat życia, kiedy jedynym środowiskiem społecznym dziecka bliźniaczego jest dom, a stosunki jego z innymi ograniczają się głównie do naśladowania bliźniaka braterskiego. Rozwój początków mowy wśród bliźniąt i trojaczków jest powolniejszy: mają one uboższy słownik, zdania ich są mniej poprawne, a artykulacja jest gorsza w porównaniu z dziećmi urodzonymi pojedynczo. Opóźnienie to pogłębia się jeszcze pomiędzy drugim a piątym rokiem życia. Jednakże w dziewiątym roku życia różnice wynikłe z opóźnienia zanikają. Opóźnienie w opanowaniu sprawności mowy występuje wśród dzieci pochodzących z wielorakich porodów, a zwłaszcza wśród dzieci z biedniejszych grup społeczno- ekonomicznych (Day, 1932, 1932a: Davis, 1937b: Howard, 1946).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>