SPRAWNOŚCI CZ. III

Jeżeli dzięki ćwiczeniom dziecko rozwinie swoje sprawności, szybkość i dokładność jego ruchów wzrasta, dając mu większą satysfakcję. Towarzyszy temu lepsze samopoczucie i silniejsze motywy do dalszego doskonalenia ruchów poprzez praktykę. Jednakże praktyka musi być ograniczona w czasie ze względu na dostosowanie jej do poziomu rozwoju dziecka, aby mogło ono osiągnąć lepsze rezultaty. Ames (1940) stwierdziła, że niemowlęta, które badała, pomimo zastosowania ćwiczeń, nie wykazały żadnej poprawy ruchów. Te, które pełzały wolno, również wspinały się i chwytały wolno. Największa poprawa w chwytaniu i rzucaniu piłki pojawiła się dopiero po ukończeniu 2Va roku życia, chociaż stosowano ćwiczenia w okresie wcześniejszym (Hicks, 1930: Gutteridge, 1939: Gesell i inni 1940: Dusenberry, 1952).

Z chwilą gdy dzięki dojrzewaniu systemu nerwowego i mięśni dziecko zdobyło podstawowe sprawności, zaczyna wzrastać szybkość, dokładność, ciągłość w kształtowaniu sprawności przy zastosowaniu ćwiczeń. Szybkość, jak zauważono, wzrasta w dość jednostajnym tempie poprzez okres dziecięctwa aż do szesnastego albo osiemnastego roku życia. Jednakże wolniejsze tempo zaznacza się po trzynastym roku życia (Johnson, 1928: Goodenough i Tinker, 1930: Gates i Scott, 1931: Moore, 1937: Gutteridge, 1939: Gesell i inni, 1940: Seils, 1951: Dusenberry, 1952). Największy wzrost szybkości pojawia się we wczesnych latach dziecięctwa i stopniowo obniża się w miarę jak dziecko zbliża się do okresu dojrzewania (Merry i Merry, 1950).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>