SPRAWNOŚCI CZ. II

We wczesnych stadiach rozwoju sprawności ruchy są niezręczne, niezgrabne i nieskoordynowane. Pojawia się duża liczba ruchów niepotrzebnych, ponieważ różne niezbędne ruchy ciała są jeszcze nieskoordynowane, a dużo niepotrzebnych ruchów zostało opanowanych już wcześniej. Kiedy dziecko uczy się na przykład rzucać piłkę, to początkowo rzuca ją całym ciałem (Dusenberry, 1952), Twarz jest przy tym pełna ekspresji, tułów i nogi są bardzo zaangażowane w tej czynności, a ramiona i ręce nie pracują razem, lecz oddzielnie. Podobnie we wczesnym stadium uczenia się jazdy na wrotkach lub trzykołowym rowerze, niezręczne i nieoskoordynowane ruchy dziecka prowadzą do wielu upadków, zużywa ono nadmiar energii w celu osiągnięcia wyników, a mięśnie, które odgrywają ważną rolę w wykształceniu sprawności, są napięte (Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955), Kontynuując ćwiczenia dziecko udoskonala swoje sprawności. Ruchy jego stają się zręczne, rytmiczne, skoordynowane i nie są już oddzielne, jak to miało miejsce we wczesnym stadium rozwoju uczenia się, ale stają się ruchami połączonymi w jedną zharmonizowaną całość (Jones, 1939: Gesell i inni, 1940: Kongsbury, 1946: Seils, 1951: Dusenberry, 1952). Breckenridge i Vincent (1955) wykazali, że „…niezręczność osiemnastomiesięcznego dziecka w chodzeniu przechodzi w niezgrabne całostopowe bieganie dwuletniego dziecka, następnie w coraz to doskonalszą sprawność oraz utrzymywanie równowagi u trzy- i czteroletniego dziecka: przed piątym rokiem życia rzadko można zauważyć u dziecka płynność i łatwość oraz wdzięk wykonywanych ruchów. To samo dotyczy jazdy na wrotkach i na rowerze”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>