Społeczne środowisko szkolne

Sposób wychowywania dziecka przez dorosłych, liczba zakazów ograniczających aktywność dziecka, nadmierne przestrzeganie karności lub łatwość, z jaką dziecko może otrzymać to, co chce – wszystko to wpływa na jego emocjonalność. Skłonność do emocjonalności może rozwijać się u dziecka w miarę jak nawiązuje ono stosunki społeczne zarówno z ludźmi dorosłymi, jak i innymi dziećmi pobudliwymi uczuciowo. Dzieci z biedniejszych sfer społecznych trudniej przystosowują się społecznie i są uczuciowo bardziej niestałe niż dzieci pochodzące z zamożniejszych klas społecznych, gdzie często środowisko domowe jest bardziej jednolite i gdzie jest mniej napięć emocjonalnych wśród członków rodziny (Springer, 1938).

Społeczne środowisko szkolne wpływa na emocjonalność dziecka w podobny sposób jak środowisko domowe. Stałość uczuć i zadowolenie częściej przejawiają się w czasie zabawy niż w czasie spełniania takich czynności, jak ubieranie się, mycie rąk itp. (Lee, 1932). Należenie do klasy szkolnej wpływa na stałość uczuć dzieci szkoły podstawowej. Jeśli dziecko przerasta wiekiem swoją klasą, jest skłonne do niestałości uczuciowej. Dotyczy to również dzieci zdolnych, które nie dorównują wiekiem swej klasie. Dzieci takie stają sią przedmiotem dokuczania ze strony dzieci starszych i wskutek tego rozwija sią u nich wcześnie poczucie niepewności i występuje napięcie emocjonalne (Turner i Eyre, 1940).

Stosunki rodzinne. Emocjonalność dziecka zależy często od postaw rodziców. Symptomy emocjonalności są najpowszechniejsze wśród dzieci nieco zaniedbanych przez rodziców oraz wśród dzieci, których rodzice przez większą część dnia przebywają w pracy albo którzy są zbyt przeczuleni i stale rozmawiają o ich dolegliwościach, którzy wypaczają dzieci ubierając je nieodpowiednio, dając im za dużo swobody albo czyniąc je ośrodkiem życia rodzinnego. Dzieci otoczone przesadną opieką zdradzają więcej symptomów nerwowości, podczas gdy dzieci zaniedbywane są częściej aspołeczne i agresywne w swoim zachowaniu sią (Cummings, 1944). Tak zwane dzieci zaplanowane, których matki lub rodzice zbyt skrupulatnie dbały o ich wzorowe zachowanie się albo wykazywały zbyt wygórowane ambicje w stosunku do ich osiągnięć, były bardziej skłonne do zaburzeń emocjonalnych (Sloman, 1948),

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>