Seplenienie

Wady wymowy. Wady wymowy są zaburzeniami poważniejszymi niż błędy wymowy, nie tylko ze względu na ich przyczyny, lecz również ze względu na ich wpływ na postawy i społeczne przystosowanie się jednostki w późniejszym życiu. W związku z tym w badaniach naukowych zajmowano się nimi staranniej niż błędami wymowy, a poświęcali im uwagę zarówno lekarze, jak i wychowawcy. Istnieje szereg wad wymowy, z których najczęstsze są następujące:

Seplenienie. Polega ono na zmianie głosek, a jego najbardziej powszechną formą jest wymawianie th, zamiast s albo z, na przykład: Thimple Thimon, zamiast Simple Simon. Inną powszechną formą zastępowania głosek jest wymawianie: s, zamiast th, albo sh, zamiast bezdźwięcznego l: r, zamiast u: u albo y, zamiast r. Wśród dzieci przedszkolnych seplenienie należy do najbardziej powszechnych wad wymowy. Ponieważ jednak seplenienie jest wyśmiewane przez dzieci, uczą się one przezwyciężać je we wczesnym okresie szkolnym, jeżeli nie jest ono spowodowane czynnikami fizycznymi. Dzięki temu w szkołach średnich i wśród studentów szkół wyższych znajdujemy niewielu sepleniących.

Do najczęściej spotykanych przyczyn seplenienia należą dwie, a mianowicie: deformacja szczęk, zębów i warg oraz tendencje do mowy dziecinnej. W przypadku pierwszym, gdy dolna szczęka jest wysunięta poza górną, istnieją warunki do nieznacznego seplenienia. W okresie przejścia od jednych zębów do drugich albo w wieku bezzębnym pojawia się często seplenienie, które może utrwalić się w nawyk, jeśli się temu nie zapobiegnie: przeważnie jednak seplenienie jest pewnego rodzaju infantylizmem. Dziecko mówi w dziecinny sposób, ponieważ odkryło, że jest on zabawny dla innych osób i że one śmieją się z tego. W wielu przypadkach dorośli naśladują jego seplenienie, dając mu niewłaściwy wzór do powtarzania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>