Samodzielne ubieranie się

Chociaż niemowlę w drugim roku życia próbuje już jeść za pomocą łyżki, to jednak częściej woli jeść palcami (Merry i Merry, 1950). Przy końcu drugiego roku życia mniej rozlewa w czasie jedzenia i zaczyna używać widelca wraz z łyżką, lecz jest ono jeszcze niezdolne do krojenia żywności albo przygotowywania jej do jedzenia. W ciągu trzeciego roku życia dziecko umie smarować chleb masłem lub marmoladą, a w rok później stara się kroić mięso nożem. Prawidłowe cięcie jest wszakże czynnością zbyt skomplikowaną, aby dziecko nauczyło się jej dużo wcześniej niż w piątym roku życia.

W ciągu całego okresu doskonalenia się umiejętności samodzielnego jedzenia, uwaga dziecka musi być skoncentrowana na pracę ręki, jeśli ma ono osiągnąć pozytywne wyniki. Ze względu na to, że nauka jedzenia wymaga dużej uwagi, małe dziecko szybko się męczy i poczyna traktować czynność jedzenia jako zabawę. Tego rodzaju zabawę dziecko stosuje najczęściej między trzecim a czwartym rokiem życia (Merry i Merry, 1950). Z chwilą gdy umiejętność jedzenia doskonali się, dziecko skupia już mniej uwagi na tej czynności i dzięki temu może jeść i rozmawiać. W dziesiątym roku życia dziecko powinno posługiwać się wszystkimi przyborami potrzebnymi do jedzenia bez pomocy, a jego sposób zachowania się przy stole powinien być naturalny i swobodny (Gesell i lig, 1948). ’ ‚

Samodzielne ubieranie się. Sprawność rąk potrzebna dziecku do ubierania się rozwija się później niż sprawność niezbędna do rozbierania się. Dla małego dziecka na przykład zdjęcie pończoszek i bucików jest łatwiejsze niż nałożenie ich, ponieważ pierwsza czynność wymaga mniejszych sprąwności ruchowych niż czynność druga. Szybki rozwój umiejętności ubierania się przypada na okres od 1V do SPa roku życia (Key i inni, 1986), Rozmaita odzież nastręcza trudności różnego stopnia. Włożenie pończoch jest łatwiejsze niż włożenie butów, a nałożenie odzieży jest łatwiejsze niż uporządkowanie jej i zapięcie. Dziewczynki z reguły ubierają się samodzielnie wcześniej i sprawniej niż chłopcy, co należy przypisać częściowo większej plastyczności ruchów przegubia, częściowo lepszej koordynacji ogólnego systemu motorycznego, częściowo ich mniej skomplikowanej odzieży. W okresie pięciu lat życia dziecko powinno umieć ubrać się całkowicie, z wyjątkiem wiązania sznurowadeł u butów. Tej ostatniej czynności może sią nauczyć w końcu szóstego roku życia (Breckenridge i Vincent, 1955).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>