Rywalizacja – kontynuacja

Gdy dzieci współzawodniczą z obcymi, są spokojniejsze niż wtedy, gdy współzawodniczą ze swymi przyjaciółmi. We współzawodnictwie z przyjaciółmi są hałaśliwe i podniecone (Philip, 1940). Małe dzieci na ogół potrafią dłużej wytrwać w pracy współzawodnicząc z innymi, niż gdy pracują same (Wolf, 1938). Rywalizacja kończąca się kłótnią częściej ma miejsce w obecności osoby trzeciej, zwłaszcza dorosłej, której uznania dziecko pragnie, niż wtedy, gdy dwoje dzieci współzawodniczy ze sobą bez świadków (Gottemoller, 1943). Jedną z najbardziej powszechnych form współzawodnictwa między małymi dziećmi jest przechwalanie się lepszym wykonaniem jakiejś czynności lub posiadaniem przedmiotu, który w przechwałkach dziecka ma większe znaczenie niż ten, który ma inne dziecko (Jersild, 1954).

Współzawodnictwo ma miejsce bardzo często w rodzinie, zwłaszcza wtedy, gdy między rodzeństwem panuje zazdrość. Nasila się ono często pod wpływem postawy matki, która jako dziecko rywalizowała ze swym rodzeństwem i która nigdy w pełni nie wyzwoliła się z tego. Doświadczenia te „stanowić będą, według wszelkiego prawdopodobieństwa, podstawę do odrodzenia się starego dramatu wtedy, gdy kiedyś sama stanie się matką” (Hilgard, 1951). Chociaż siostry rywalizują między sobą w licznych i rozmaitych sytuacjach rodzinnych, nie wpływa to na ich wzajemne stosunki. Stwierdzono, że bardzo często siostry rywalizujące ze sobą współżyją ze sobą tak samo dobrze, jak siostry przejawiające słabą rywalizację (McFarland, 1938).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>