Rozwój zręczności rąk – kontynuacja

W trzecim roku życia przerzucanie czynności z jednej ręki na drugą trwa nadal, lecz jest mniej częste. Po tyra okresie liczba „przerzutów” spada tak, że po szóstym roku życia jest ich względnie mało. W jakim kierunku nastąpią te przerzuty, będzie zależało od czynności dziecka, w których wykonaniu jest zaangażowane. Czynności, w zakresie których dziecko było ćwiczone, jak jedzenie czy kredkowanie, będzie ono wykonywało prawą ręką, chociaż może spontanicznie używać ręki lewej, (Johnson i Bissell, 1940: Johnson i Duke, 1940: Gesell i Ames, 1947: Gesell, 1949, 1954: Hildreth, 1949, 1949a i 1950a).

Prawie wszystkie dzieci wykazują podobną prawidłowość, jednakże w różnym tempie i przy różnym nasileniu w poszczególnych fazach rozwojowych (Gesell i Ames, 1947). Przerzuty pojawiają się niezależnie od tego, czy dziecko znajduje się w pozycji siedzącej czy leżącej (Ames, 1949a). Dominacja jednej ręki jest na ogól wcześniej ustabilizowana u tych dzieci, które wykazują skłonność do używania prawej ręki, niż u dzieci chętniej używających ręki lewej lub też u tych, które nie mają wyraźnej tendencji w jednym lub drugim kierunku (Hildreth, 1949a),

Utrwalenie dominacji jednej ręki. W pierwszych dwóch latach życia dziecko nie jest ani prawo- ani leworęczne. Przerzuca się z jednej ręki na drugą, jednakże przeważnie wykazuje tendencję do używania jednej ręki. Okres od trzech do pięciu lat jest okresem „krytycznym” w ustaleniu zręczności obu rąk, ponieważ w tym czasie dziecko wykazuje coraz to większą skłonność do częstszego używania jednej ręki niż drugiej. Dziecko pozostawione samo sobie wykształci nawyk dominowania prawej ręki. Może również wykształcić nawyk używania lewej ręki. Dlatego jest ważne, aby w tym okresie życia kierować i zachęcać dziecko do używania prawej ręki i w ten sposób pomóc w wykształceniu nawyku jej używania. Wielu rodziców uważa obecnie za słuszne kierowanie dzieckiem w zakresie rozwijania tych sprawności, ponieważ ich zdaniem używanie lewej ręki jest przeciwne naturze dziecka i może wywołać wiele zaburzeń nerwowych o różnym stopniu nasilenia. Dominacja jednej z rąk jest korzystna dla dziecka nie tylko ze względu na to, że usuwa komplikacje spowodowane przerzuceniem się od jednej ręki do drugiej, ale i ze względu na to, że dziecko szybciej opanuje pewne sprawności, gdy uczy się ich tylko jedną ręką. Druga ręka, tak zwana pomocnicza, jest ćwiczona jako element zespołu wraz z ręką dominującą i wskutek tego osiąga lepszą sprawność. Hildreth (1949) podkreśla, że „..tylko geniusz mógłby mieć jednakowe zdolności w obu rękach oraz mógłby dowolnie wykonywać czynności jedną lub drugą ręką”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>