Rozwój ruchów tułowia

Po urodzeniu dziecko nie potrafi przewracać się z boku na bok, z pleców na brzuch. W drugim miesiącu życia dziecko powinno ‚ urrfieć przewracać się z boku na plecy, w czwartym miesiącu z pleców na bok, w szóstym miesiącu powinno umieć wykonać pełen obrót z brzucha na brzuch. Tego pełnego obrotu dziecko nie robi od razu jednym ruchem, lecz raczej za pomocą szeregu ruchów częściowych, przedzielonych krótkimi przerwami, co daje w rezultacie pełen obrót ciała. Przy obrotach tułowia najpierw obraca się głowa, a na końcu nogi. Dziecko odwraca głowę, potem ramiona, następnie miednicę, a wreszcie za po- mocąruchów popychania i kopania nogami doprowadza do obrotu całego ciała (Schaltenbrand, 1928).

Siedzenie. Zdolność do samodzielnego siedzenia, bez żadnej pomocy, jest uzależniona od rozwoju dużych mięśni grzbietowych. Zanim dziecko będzie mogło siedzieć samodzielnie musi najpierw umieć panować nad całym tułowiem. W okresie szesnastu tygodni dziecko potrafi przybrać pozycję siedzącą. Około dwudziestego tygodnia dziecko, jeśli mu się pomoże, potrafi siedzieć z wyprostowanym tułowiem. Jeśli go się nie przytrzyma, pochyla się biernie ku przodowi, choć głowę trzyma prosto. Między dziewiątym a dziesiątym miesiącem normalne dziecko powinno być zdolne do samodzielnego siedzenia bez pomocy innych osób, przez 10 lub więcej minut (Gesell i Thompson, 1938: Gesell i inni, 1940: McGraw, 1941). Dziewczęta zwykle siadają same nieco wcześniej niż chłopcy. Dzieci, które miały lepsze warunki domowe i opiekę pediatrów, szybciej siadają samodzielnie niż dzieci przebywające w gorszych warunkach (Peatman i Higgons, 1942).

W zdobywaniu umiejętności siadania dziecko przechodzi od pozycji leżącej na grzbiecie do pozycji siedzącej w ten sposób, że obraca się na brzuch, potem dźwiga się na cztery kończyny i wreszcie podnosi się do pozycji siedzącej. Przy końcu drugiego lub trzeciego roku życia małe dziecko przestaje obracać się wzdłuż osi swego ciała, unosi miednicę stykającą się z jednej strony z podłogą, a podpiera się z tej strony ręką. Około czwartego albo piątego roku życia rozwija się sposób siedzenia właściwy ludziom dorosłym, polegający na tym, że’dziecko przewraca się symetrycznie pomagając sobie jednocześnie z obu stron rękami. W początkowym okresie siadania dziecko kuca lub pada na dolne części tułowia. Stopniowo, metodą prób i błędów, uczy się siadać. Zdolność tę przeciętne dziecko osiąga pod koniec pierwszego roku życia (Schaltenbrand, 1928: McGraw, 1945, 1941).

Kiedy niemowlę zaczyna siadać samodzielnie, często pochyla się do przodu, aby utrzymać równowagę. Ramiona opuszcza wzdłuż ciała, gdyż to pomaga mu w utrzymaniu równowagi, nogi zgina podeszwami do wewnątrz, co daje zresztą podstawę do utrzymania równowagi. Z takiej pozycji dziecko nie może podnosić się do pozycji stojącej. Przy próbach ruchu przeważnie pada. Po opanowaniu samodzielnego siedzenia, wiele niemowląt kołysze się w tył i w przód traktując to jako zabawę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>