Rozwój motoryki nóg – kontynuacja

Jeżeli chodzi o wiek, w którym niemowlęta zaczynają chodzić, to występują między nimi wyraźne indywidualne różnice. Niektóre niemowlęta chodzą już w siódmym lub ósmym miesiącu życia, a inne znacznie później, bo dopiero w osiemnastym miesiącu. Wiek, w którym niemowlę zdobywa umiejętność chodzenia, zwykle zgadza się z tempem ogólnego rozwoju dziecka (Breckenridge i Vincent, 1955). Aby wskazać fazę samodzielnego chodzenia, można to zrobić z reguły w sposób niezawodny podwajając wiek samodzielnego siedzenia. W stosunku zaś do okresu raczkowania wiek chodzenia będzie w przybliżeniu lVs raza wyższy niż wiek raczkowania. Jeśli dziecko będzie wcześnie siedziało samodzielnie, można z pewnością przewidzieć, że będzie ono wcześnie chodziło. Przeciwnie, jeżeli dziecko późno zacznie samo siedzieć lub raczkować, to również będzie ono późno chodzić.

Charakterystyczne dla wszystkich form lokomocji u wszystkich dzieci jest to, że dziecko trzyma głowę prosto, aby widzieć, dokąd ma iść. Przy chodzeniu tułów jest wyprostowany, a ruch następuje przy użyciu samych nóg. Początkowo równowaga utrzymywana jest słabo. Aby pomóc sobie w utrzymaniu równowagi, dziecko wyciąga ręce jak linoskoczek albo przykłada je do tułowia. Stopy ustawia na zewnątrz, a nogi trzyma sztywno. Przejawia się rytmiczna zmiana obu nóg. Dziecko wysuwa głowę lekko ku przodowi i patrzy prosto przed siebie, zamiast na podłogę. Jest to niezbędne, jeśli dziecko ma utrzymać równowagę, chociaż na ogól powoduje to częste padanie. Padanie tłumaczy się również słabą ogólną koordynacją i tym, że dziecko podnosi stopy wysoko ponad podłogę i w konsekwencji traci równowagę. Rysunek 27 przedstawia charakterystyczne położenie ciała dziecka we wczesnych latach chodzenia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>