Rola uczenia się

Dziecko nie rodzi się z gotowymi reakcjami uczuciowymi na specyficzne bodźce, lecz uczy się reagować na nie w wyniku doświadczenia. Nie ma ono na przykład wrodzonego uczucia strachu przed jakimś specyficznym przedmiotem czy zjawiskiem, jak strach przed ciemnością i wysokością. Dojrzewanie zdolności sensomotorycz- nych i intelektualnych, które są podstawą emocjonalnego zachowania się dziecka, wyraża się w zwiększeniu wrażliwości na bodźce środowiska. I odwrotnie, dziecko staje się coraz bardziej wrażliwe na bodźce emocjonalne pod wpływem oddziaływania na nie poszczególnych przedmiotów i sytuacji. Aktualne doświadczenia życiowe wpływają w dużym stopniu na rozwój uczuć i formę ich wyrażania, którą rozwija każde dziecko indywidualnie (Banham, 1951).

Uwarunkowanie. Przedmioty i sytuacje, które początkowo nie wy- wołały reakcji emocjonalnych, później wywołują je drogą uwarunkowania albo uczenia się w procesie dojrzewania. Słynny eksperyment Watsona i Raynor (1920) z „Albertem” wskazuje, w jaki sposób dziecko nauczyło się bać. Albertowi w dziewiątym miesiącu życia pokazano wiele przedmiotów: królika, psa, małpę, białego szczura i futro. W żadnym przypadku nie przejawił on uczucia strachu. Później wytworzono u niego odruch warunkowy na widok białego szczura w sposób następujący. Gdy Albertowi pokazano szczura po raz pierwszy, sięgał po niego ręką. W tym momencie uderzeniem młotka w stalową płytę, znajdującą się za głową dziecka, wytworzono silny huk. Wywołało to u Alberta tak silną reakcję, że upadł on twarzą na ziemię. Następnym razem, gdy pokazaniu białego szczura towarzyszyło uderzenie, chłopiec zaczynał płakać. Po pięciokrotnym przedstawianiu szczura i wywoływaniu równocześnie huku, pokazano szczura bez huku. Albert krzyczał, wyrywał się i przejawiał typowe reakcje strachu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>