Rodzaje zaburzeń mowy

Zaburzenia mowy można z grubsza podzielić na dwa rodzaje 1) błędy i 2) wady. Różnica między jednymi i drugimi jest bardzo względna, dlatego określenie rodzaju zaburzenia wymaga wyczerpującej charakterystyki. Przyczyną błędu wymowy jest przeważnie błędne uczenie się, podczas gdy wady wymowy mogą być również spowodowane nadmierną emocjonalnością i deformacją narządów mowy.

Błędy wymowy. Błędy wymowy, tak powszechne we wczesnym dzieciństwie, a zwykle znikające z chwilą wstąpienia dziecka do szkoły, powstają na ogół wskutek błędnego uczenia się, które nie było korygowane przez osoby opiekujące się dzieckiem. W mowie dziecięcej, którą dorośli się zachwycają, toleruje się zwyczajne błędy, łatwe do poprawienia. Od osiemnastego miesiąca życia do czterech i pięciu lat występuje tak zwany okres mowy dziecięcej. W tym czasie dziecko stara się wymawiać wszystko, co słyszy, lecz robi to powierzchownie unikając trudniejszych szczegółów. Na przykład, opuszcza dźwięk r z wyrazu cream, ponieważ trudność sprawia mu wymawianie dwóch połączonych spółgłosek, i wymawia ten wyraz jako keam. Małe dzieci są skłonne do wymawiania tych spółgłosek i samogłosek, których nauczyły się najpierw wymawiać i w rezultacie wymawiają je nawykowo. Tak na przykład, małe dziecko jest zdolne do wymówienia dźwięku r, ale nauczywszy się wcześniej wymawiać w, mówi woli, zamiast roli. Mowa dziecięca jest nieco odmienna u różnych dzieci, które uczą się wymowy poszczególnych liter w różnej kolejności (Havighurst, 1953).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>