Radość, przyjemność, zadowolenie – kontynuacja

Chociaż wiele podobnych bodźców wywołujących reakcję radości u niemowląt wywołuje także reakcje radości u dzieci przedszkolnych, to jednak dziecko przedszkolne reaguje na bardziej różnorodne bodźce niż niemowlę i ulega wpływom sytuacji, w których znajdują się inne dzieci. Jego przyjemność pochodzi głównie z wykonywania czynności wspólnie z innymi dziećmi. Radość jest szczególnie silna, kiedy dziecko osiąga więcej niż inni. Jest zadowolone z nowych odkryć, zwłaszcza wtedy, gdy napotykało przy nich trudności. Lubi inicjować zabawę i przewodzić wprowadzając do zabaw elementy humoru. Dokuczanie innym, płatanie figlów i stawianie zwierząt lub innych dzieci w kłopotliwej sytuacji, daje mu uczucie wyższości i zadowolenie.

Dostrzega niedorzeczności w rzeczywistych i komicznych sytuacjach na ekranie, telewizji i na filmach. Dziecko cieszą najwięcej sytuacje komiczne, ponieważ rozumie je lepiej niż bardziej subtelne formy humoru. (Watson, 1925: Kenderdine, 1931: Jersild, 1932: Justin, 1932: Bracked, 1934: Blatz i inni, 1937: Lang, 1939: Gesell i lig: 1946: Jersild, 1954, 1954a: Breckenridge i Vincent, 1955).

U dzieci starszych przyjemne emocje pojawiają się pod wpływem tych samych bodźców, co u dzieci młodszych. Dobre samopoczucie fizyczne, sprzeczne sytuacje, żarty słowne, drobne kłopotliwe sytuacje i nagłe, nieoczekiwane hałasy zawsze wywołują uśmiech albo śmiech. Ponadto dziecko starsze reaguje uśmiechem na sytuacje, w których poczuje swoją wyższość, szczególnie na takie, które dają mu okazję do osiągania sukcesów. Uwolnienie się od ujemnego napięcia uczuciowego, takiego jak złość lub lęk, i ogólne dobre samopoczucie fizyczne wywołują uczucia przyjemne. Uczucia te zaznaczają się silniej, gdy jednostka jest w grupie, niż wtedy, gdy jest sama.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>