Przewaga praworęczności

Hildreth (1950a) podkreśla dalej, że „…zręczność rąk powinna być kształcona, a nie zostawiona własnemu losowi, ponieważ sprawność normalna może decydować o wychowaniu jednostki i powodzeniu zawodowym”.

Przewaga praworęczności. Wraz z postępem cywilizacji i wykorzystania przez człowieka maszyn i narzędzi bardziej powszechne stało się używanie tylko jednej ręki, podczas gdy druga ręka jest raczej pomocnicza. Wyłoniło się wiele sprawności, które wymagają użycia jednej ręki bez pomocy drugiej. Z przyczyn nieznanych współczesnemu człowiekowi prawa ręka zaczęła tradycyjnie dominować. Rezultatem większości kultur jest to, że przeważająca liczba ludzi jest praworęczna. Obecnie określa się, że w przybliżeniu 95% całej ludzkości wykazuje przewagę prawej ręki, przy czym u mężczyzn zaznacza się większa tendencja do leworęczności niż u kobiet (Hildreth, 1948, 1949, 1949a).

Jaki procent ludzkości będzie praworęczny, to zależy w pewnym stopniu od społecznej postawy wobec leworęczności. W obecnych czasach wzrost leworęczności jest zasadniczo skutkiem powszechnego przekonania, że zręczność rąk jest dziedziczna i że każda próba zahamowania leworęczności wywołuje jąkanie się i komplikacje nerwowe (Carrothers, 1947: Hildreth, 1949). Przeciwnie, w Chinach leworęczność jest znacznie mniej powszechna niż w Stanach Zjednoczonych. Wynika to z faktu, że rodzice – Chińczycy bardziej rygorystycznie hamują leworęczność niż rodzice amerykańscy. Chińczycy traktują leworęczność jako odchylenie od przyjętej konwencji i w razie przejawów leworęczności są z niej niezadowoleni, uważając to za niedbalstwo ze strony rodziców (Hildreth, 1949).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>