Praworęczność i leworęczność

Nie ma powodów do twierdzenia, że prawa ręka ma wyższość nad lewą, lub że ludzie praworęczni mają przewagę nad leworęcznymi. Ustaliło się jednak przekonanie, że prawa ręka jest bardziej potrzebna i nasza kultura została uformowana na tej tradycji. Hildreth (1949) wykazała że „…prawdopodobnie wybór prawej ręki w początkowym okresie cywilizacji był sztuczny. We wszystkich wydarzeniach poprzednich czasów przeważała praworęczność”. Dowodzą tego badania archeologiczne- narzędzi używanych w wieku kamienia i czasach prehistorycznych, jak również wszystkie wzmianki dotyczące człowieka cywilizowanego. W tym sensie Hildreth wyjaśnia „…praworęczność jest umową kulturową, według której wychowana jest większość ludzi i do której jest wygodnie przystosować się. W cywilizacji, która nie ma uprzedzeń, leworęczność mogłaby być tak powszechna, jak praworęczność, ponieważ obie ręce mogą być jednakowo użyteczne”. Zamiast tego, jak podkreśla Dayhaw (1953) „… nasz współczesny świat jest jednostronny”. Maszyny,’ urządzenia domowe, przybory sportowe, metody nauczania, biurka, szuflady, oświetlenie w naszym współczesnym wieku, maszyny są wszystkie planowane i wykonane dla praworęcznych. W cywilizacji ludzi praworęcznych z pewnością wygodniejsza jest praworęczność. Zachodzi także wiele praktycznych trudności towarzyszących leworęcz- ności, zwłaszcza związanych z uczeniem. Dziecku leworęcznemu trudno jest przystosować się do urządzeń wykonanych dla praworęcznych oraz uczyć się gier i sportów na przyrządach planowanych dla praworęcznych, a nawet mogą pojawić się w tym względzie zahamowania (Jersild, 1954). Wraz z wiekiem dzieci praworęczne wykazują większą szybkość, dokładność i silę niż dzieci leworęczne (Burge, 1952). Rysunek 28 wskazuje jak trudno jest uczyć się dziecku leworęcznemu według wzoru przystosowanego dla dziecka praworęcznego.

Należy również zaznaczyć, że zmuszanie dziecka do używania prawej ręki może się odbić na jego osobowości, postawie i społecznym przystosowaniu się. Ze względu na uprzedzenia istniejące w stosunku do lewo- ręczności od czasów najdawniejszych, wiele dzieci wstydzi się tego (Hildreth, 1949: Bakwin, 1940). Ponieważ leworęcznośe prowadzi do wielu zahamowań, w efekcie mogą pojawić się takie cechy osobowości, jak: brak zainteresowania, a często zazdrość i skłonności aspołeczne (Dayhaw, 1953). Komentując problemy dziecka leworęcznego Jersild (1954) stwierdza: „…dziecko mogłoby nie mieć tylu trudności związanych z leworęcznością, lecz tak nie jest. Jednostka musi płacić pewną cenę za to, że różni się od innych”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>