Prawidłowość rozwoju mowy

Prawidłowość uczenia mowy, jak wykazał McCarthy (1952, 1954) przebiega równolegle do rozwoju postawy od leżącej do wyprostowanej. Gurzenie i wokalizacje jako reakcje na pobudzenie społeczne pojawiają się mniej więcej w tym czasie, kiedy niemowlę zdolne jest trzymać głowę prosto, to jest pomiędzy drugim a trzecim miesiącem życia. Gaworzenie przypada między szóstym a siódmym miesiącem życia, to jest w okresie, kiedy niemowlę potrafi już samo siedzieć. Niemowlę wymawia pierwsze słowa przy końcu pierwszego roku życia, to jest w przybliżeniu w tym czasie, kiedy stoi już samodzielnie. Pomiędzy piętnastym a osiemnastym miesiącem życia, kiedy dziecko oddycha coraz więcej płucami, staje się ono jednostką bardziej niezależną. Niezależność ta przejawia się i w tym, że „…dziecko opanowało na tyle mowę, iż słownik jego rozszerza się i zaczyna ono łączyć dwa lub trzy słowa w proste zdanie” (McCarthy, 1952).

W rozwoju mowy zaznaczają się okresy nasilenia i zastoju, okresy tak zwanego plateau. Dziecko, podobnie jak dorośli, jest niezdolne do zwracania świadomej uwagi na dwa przedmioty równocześnie. Z chwilą, gdy jakakolwiek sprawność zaczyna się kształtować, czy to będzie sięganie, chwytanie, siedzenie samodzielne, stanie czy chodzenie, wówczas pojawia się chwilowe plateau (Shirley, 1933). Pomiędzy dziewiątym a osiemnastym miesiącem życia, kiedy dziecko uczy się chodzić, potrzeba chodzenia jest silniejsza niż potrzeba mówienia. Natomiast, gdy opanuje już sprawność chodzenia, znowu zwraca uwagę na mówienie i wtedy zaznacza się nasilenie w uczeniu się mowy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>