Poziom aspiracji

Dzieci pierwsze w rodzinie są już przysłowiowo „zepsute”. Nic więc dziwnego, że dziecko najstarsze jest bardziej pobudliwe uczuciowo niż dzieci urodzone później. Dziecko pierwsze nauczyło się poprzez do- ‚ świadczenia, że posługując się grą uczuć może szybko i łatwo otrzymać to, co chce i wskutek tego rozwija skłonność do wybuchów uczuciowych. Podobnie najmłodsze dziecko z rodziny, jeżeli było pieszczone przez rodziców oraz starszych braci lub siostry, rozwija skłonność do reakcji uczuciowych jako najłatwiejszej metody opanowania sytuacji społecznej. Stałość emocjonalna dziecka lub brak tej stałości zależy od postawy rodziców wobec dziecka.

Poziom aspiracji. Chociaż wiele konfliktów powstaje na tle wygórowanych ambicji rodziców w stosunku do dziecka, co sprawia, że cierpi ono, gdy jest krytykowane w razie niespełnienia pokładanych w nim nadziei, to jednak niektóre zaburzenia emocjonalne powstają w wyniku jego własnych aspiracji. Ze względu na brak doświadczenia i wiedzy o własnych zdolnościach, dzieci dążą do wykonania rzeczy niemożliwych. Jeżeli nie osiągną zamierzonych celów na skutek braku odpowiednich zdolności, czują się wówczas poniżone. Zbyt liczne i zbyt częste niepowodzenia mogą wywoływać napięcia emocjonalne towarzyszące wszystkim uczuciom niezadowolenia (Garrison, 1952). Jersild

(1954a) stwierdza: „Wszystko, co zmniejsza wiarę dziecka we własne siły, co je przestrasza albo przeszkadza mu spełnić wyznaczoną sobie rolę, albo hamuje osiągnięcie celów, które uważa za ważne, wszystko to może zwiększać jego skłonność do stanów podniecenia i uczuć strachu”.

Czynniki wpływające na zmniejszenie aspiracji dziecka mogą się zmieniać z roku na rok, a nawet w tym samym okresie życia dziecka. Dążenia dziecka będą się jednak kształtowały pod wpływem opinii innych o nim i pod wpływem tego, co dziecko sądzi o tej opinii. Aby określić, jak zmieniają się aspiracje, można przytoczyć wypowiedź Jersilda: „Jeżeli dziecko jest zdolne lub uważa, że jest zdolne do samodzielnego chodzenia po nierównym terenie, to chęć udzielenia mu pomocy przez podanie ręki wywoła w nim opór, pomimo że dawniej, zanim osiągnęło wymaganą umiejętność, było zadowolone z każdej pomocy i starało się trzymać za rękę nawet wtedy, kiedy teren nie przedstawiał już trudności”. W tym przypadku ograniczanie aspiracji dziecka może doprowadzić do zakłócenia jego równowagi emocjonalnej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>