Położenie nóg przy chodzeniu

We wczesnym chodzeniu z oparciem krok jest krótki i nieregularny. Przeciętna długość kroku wzrasta z wiekiem aż do osiemnastego miesiąca, po czym przestaje wzrastać osiągając dużą regularność. We wczesnym okresie stąpania odległość między dużymi palcami stóp wynosi w przybliżeniu 5 cm, pięty nie dotykają podłogi. Skoro dziecko osiągnie fazę chodzenia z podtrzymywaniem, długość kroku szybko wzrasta, co trwa do stadium samodzielnego chodzenia, to jest aż do końca drugiego roku życia. W początkowej fazie chodzenia z pomocą, palce nóg skierowane są na zewnątrz. Gdy sprawność chodzenia udoskonala się, dziecko stawia już stopy równolegle. Kroczenie na palcach jest charakterystyczne dla pierwszych stadiów chodzenia z pomocą lub bez (Shirley, 1931a).

Analiza zdjęć odcisków stóp dziecięcych wykazała, że sposób wykonania ruchu przy kroczeniu jest znacznie ważniejszym wskaźnikiem postępu niż liczba uczynionych kroków’. Dziecko najpierw stawia jedną nogę, zanim poruszy drugą. Później, w miarę doskonalenia się sprawności chodzenia, zaczyna podnosić drugą nogę przed całkowitym ustawieniem pierwszej. Około szóstego miesiąca życia dziecko dotyka podłogi tylko palcami i brzuś- cami stopy. Gdy zaczyna chodzić, przeciwnie, ustawia całą stopę na podłodze, a gdy chodzenie’ udoskonali się, ustawia stopę od pięty do palców (McGraw i Weinbach, 1936).

Wraz z wiekiem zachodzą dwie poważne zmiany w chodzeniu. Wysokość punktu ciężkości nóg obni- Eys. 27. Chodzenie ¿a się, a krok staje się coraz to bardziej płynny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>