Podkreślenie ruchów specjalnych

Ćwiczenie ruchów specjalnych przed opanowaniem ruchów prostych bardzo często opóźnia opanowanie sprawności ruchowej. Na przykład, taniec albo pisanie wymaga od dziecka koordynacji drobnych mięśni przed skoordynowaniem mięśni dużych. Ponieważ zadanie Lo jest zbyt skomplikowane, nie tylko zniechęca dziecko, lecz również opóźnia osiągnięcie pożądanej sprawności. Małemu dziecku należy na przykład dać dość okazji do swobodnego i dowolnego bazgrania, zanim się od niego zażąda ruchów bardziej złożonych, jakich wymaga rysowanie albo pisanie. Podobnie małej dziewczynce należy dać sposobność nawlekania paciorków albo zapinania guzików, zanim zacznie się ją uczyć szycia.

Strach. Przynaglanie dziecka do wykonywania czynności ruchowych przed tym, zanim jego mięśnie i system nerwowy są już do tego gotowe, powoduje opóźnienie w opanowaniu ruchów. Obawa, która powstaje pod wpływem nieudanych prób, wywołuje opór, powodujący, że dziecko waha się powtórzyć czynność związaną z nieudaną próbą. Przynaglanie dziecka do chodzenia, zanim jest ono do tego przygotowane, lub skłanianie go do wchodzenia na schody, kiedy jeszcze porusza się niezbyt pewnie po równej podłodze, albo też zmuszanie do skakania do wody, zanim nie nauczyło się pływać bez wysiłku i z pewnością siebie, wywołuje najczęściej strach, który zniechęca dziecko do czynienia dalszych prób w rozwoju sprawności. Wynikiem tego jest opóźnienie w rozwoju aktywności. Troska rodziców o bezpieczeństwo dziecka i obawa, że nie dorówna ono innym dzieciom, przyczynia się do tego, że dziecko staje się zastraszone (Breckenridge i Vincent, 1955). Lęk rodziców przed ćwiczeniami fizycznymi dzieci otyłych prowadzi często do zaniechania ćwiczeń przez dziecko. Towarzyszy temu również mała aktywność ze strony dziecka (Bruch, 1940). Z chwilą gdy dziecko staje się starsze, obawa rodziców zawsze wiąże się z rodzajem czynności, które ono wykonuje.

Łajanie i ośmieszanie prowadzi do oporu ze strony dziecka. W konsekwencji staje się ono podenerwowane i niezręczne. Przeciwnie, pochwała i nagroda powoduje dobre samopoczucie, prowadzi do lepszej koordynacji oraz zachęca do ćwiczeń poprawiających koordynację (Merry i Merry, 1950). Breckenridge i Vincent (1955) podkreślali mocno, jak znaczne ślady na osobowości dziecka może pozostawić lęk spowodowany karceniem: „Ośmieszanie, sarkazm, karcenie albo wyśmiewanie się z niezręczności dzieci we wszystkich stadiach uczenia się albo z upuszczania przedmiotów, pomyłek, upadków może wywołać zaburzenia emocjonalne, które mogą prowadzić do napięć i wybuchów nerwowych, a nawet do trwałej niezręczności”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>