Położenie nóg przy chodzeniu

We wczesnym chodzeniu z oparciem krok jest krótki i nieregularny. Przeciętna długość kroku wzrasta z wiekiem aż do osiemnastego miesiąca, po czym przestaje wzrastać osiągając dużą regularność. We wczesnym okresie stąpania odległość między dużymi palcami stóp wynosi w przybliżeniu 5 cm, pięty nie dotykają podłogi. Skoro dziecko osiągnie fazę chodzenia z podtrzymywaniem, długość kroku szybko wzrasta, co trwa do stadium samodzielnego chodzenia, to jest aż do końca drugiego roku życia. W początkowej fazie chodzenia z pomocą, palce nóg skierowane są na zewnątrz. Gdy sprawność chodzenia udoskonala się, dziecko stawia już stopy równolegle. Kroczenie na palcach jest charakterystyczne dla pierwszych stadiów chodzenia z pomocą lub bez (Shirley, 1931a).

Read More

Rozwój motoryki nóg

Dużo ludzi wierzy, że nauka chodzenia u dziecka trwa krótko. Przekonanie to jest wszakże niesłuszne. W rzeczywistości chodzenie zaczyna się w momencie urodzenia lub nawet we wczesnym okresie ciąży, kiedy dziecko wykonuje specyficzne ruchy przypominające chodzenie. W wyniku wyprostów i skurczów dziecko uczy się koordynacji mięśni nóg i tułowia. Później rozwija ono zdolności balansowania i zachowania równowagi. Wszystko to jest istotne dla chodzenia i nie może rozwinąć się w krótkim okresie czasu. Większość niemowląt dojrzewa biologicznie pomiędzy dziewiątym a piętnastym miesiącem życia, to jest w tym czasie, kiedy wykształca się umiejętność chodzenia. Kości, mięśnie i nerwy nóg i tułowia rozwijają się do takiego stopnia, że mogą brać udział w czynności chodzenia. W ten sposób dziecko jest gotowe do chodzenia, chociaż potrzebuje różnorodnych bodźców i pomocy ze strony innych, zanim w pełni opanuje tę umiejętność (Havighurst, 1953).

Read More

Rozwój ruchów u dzieci

Jedną z najszybszych form rozwoju, jaka pojawia się w ciągu wczesnych lat życia dziecka, jest kontrola nad rozmaitymi mięśniami ciała. Z bezradnego niemowlęcia, niezdolnego do przesuwania swego ciała z miejsca, na którym zostało położone, i nie umiejącego dosięgnąć i uchwycić przedmiotu, który zbliża się do niego, małe dziecko w ciągu zaledwie kilku lat osiąga fazę względnej niezależności od innych osób.

Read More

WYPADKI

W życiu jednostki nie ma okresu, w którym byłaby ona całkowicie wolna od ulegania takim czy innym wypadkom. Jednakże są osoby, które częściej ulegają wypadkom, a wśród nich są zarówno dzieci, jak i dorośli. Ostatnio przeprowadzono badania nad wypadkami u dzieci w celu określenia przyczyn powodujących, że jedne dzieci częściej ulegają wypadkom niż inne. W badaniach tych ujawniono, że wielu wypadkom, którym ulegają dzieci, można zapobiec i w ten sposób uniknąć kalectw . czy to fizycznych, czy psychicznych.

Read More

Utrwalenie dominacji jednej ręki

Opóźnianie utrwalenia dominacji jednej ręki nad drugą jest niedobre, ponieważ prowadzi do zaburzeń, niepewności i niezręczności w czynnościach motorycznych. Prawdopodobne jest, że dziecko staje się uparte, oporne, negatywnie ustosunkowane do otoczenia i niezrównoważone. W konsekwencji powoduje to jąkanie się, niezdolność do czytania, pisania, zwłaszcza jeżeli chodzi o pismo w lustrze, pisania odwróconych liczb, trudności wymowy oraz poczucie małej wartości, wynikające z niezręczności i złej koordynacji motorycznej (Bringelson i Ru- therford, 1937: Hildreth, 1949, 1950: Bakwin, 1950). U większości dzieci, którym brak przewagi jednej ręki albo które uzyskują ją wolniej, używanie obu rąk jest nieco opóźnione (Hildreth, 1949). Ponadto są one społecznie słabsze w używaniu obu rąk, zwłaszcza w okresie ado- lescencji (Hildreth 1940, 1950). Dziecko, u którego brak przewagi jednej ręki, jest mniej silne, a jego ruchy nie są tak szybkie i dokładne jak ruchy dziecka prawo- lub leworęcznego (Burge, 1952).

Read More

WADY FIZYCZNE CZ. II

Skutki wad fizycznych. Ogólny poziom rozwoju dziecka mającego jakieś wady fizyczne jest zwykle niższy niż dziecka zdrowego. Dziecko niewidome ma powolny chód, gorzej radzi sobie z jedzeniem itp. niż dzieci normalnie widzące, dlatego ża koordynację oka – ręki musi zastąpić koordynacja ucha – ręki. W dodatku rodzice przez troskliwość utrudniają dziecku samodzielność działania, chroniąc je od możliwych uszkodzeń (Mikell, 1953). Wada często przeszkadza dziecku w uzyskaniu dobrych wyników szkolnych (Maxfield i Fjeld, 11952: Breckenridge i Vincent, 1955). Wpływ wad na wyniki szkolne zaostrza się w późniejszym wieku, a najbardziej u tych dzieci, które mają kilka wad, szczególnie zaś u dzieci z wadą wymowy. (Zintz, 1951). Ze względu na to, że wady fizyczne często ograniczają działanie dziecka i nie pozwalają na zdobycie pewnych umiejętości, które mają jego rówieśnicy, jest ono zwykle słabiej przystosowane społecznie (Cruickshang, 1951). Zachowanie jego jest inne, bardziej nie- społeczne niż dziecka, które nie ma tych wad (Zintz, 1951).

Read More

Mowa dwujęzyczna – kontynuacja

Uczenie dwóch języków równocześnie powoduje konieczność uczenia się dwóch słów dla każdego przedmiotu, który dziecko chce nazwać, albo dla każdej myśli, którą chce wyrazić. Wymaga ono również uczenia się dwóch systemów form gramatycznych, przeważnie zupełnie odmiennych. Jest to zadanie niełatwe dla uczniów szkoły średniej, a niezwykle trudne dla małego dziecka. Małe dziecko ucząc się dwóch języków równocześnie będzie prawdopodobnie mieszało słowa obu języków i dopiero gdy stanie się starsze będzie mogło łączyć je w dwa odrębne systemy językowe (Leopold, 1949).

Read More

Tematy rozmów dzieci

Starsze dzieci rozmawiają na szersze tematy, co jest wynikiem ich większego doświadczenia życiowego. Większość tematów ich rozmów skupia się wokół szkoły, zajęć szkolnych, naczycieli, lekcji, wyników nauczania, własnych rodzin, krewnych, ulubionych zwierząt domowych, zabaw, sportu, wycieczek, ubioru, filmu i innych form zabaw, które widziały, lub ich osobistych przeżyć (Zyve, 1927: Dawson, 1937). Wraz z wiekiem zwiększa się nie tylko liczba tematów poruszanych w rozmowach, ale także przechodzenie od zagadnień ogólnych do specyficznych (Dawson, 1937).

Read More

GŁÓWNE ZADANIA UCZENIA SIĘ MOWY

W uczeniu się mowy dziecko ma do wykonania cztery główne zadania. Są one wzajemnie od siebie uzależnione i osiągnięcia w zakresie jednego są istotne dla osiągnięć w zakresie pozostałych. Te cztery zadania, z których każde omówimy szczegółowo, są następujące: 1) rozumienie mowy innych, 2) tworzenie słownika, 3) wiązanie słów w zdania, 4) wymowa.

Read More

Rodzaje mowy – kontynuacja

Kiedy nastąpi przejście z mowy egocentrycznej na mowę uspołecznioną, to będzie zależało od pewnych czynników. Ważnym czynnikiem jest osobowość dziecka. Dzieci, u których pojęcie własnego ja jest silnie egocentryczne, będą mówić przez dłuższy czas przede wszystkim o sobie i wykazywać mniejsze zainteresowania innymi osobami niż dzieci, które określają siebie bardziej obiektywnie. Doświadczenia nabyte w kontaktach z innymi osobami dopomagają dziecku do osiągnięcia pewnej dojrzałości, dzięki której dziecko jest w stanie zrozumieć i uwzględnić punkt widzenia innych. Z chwilą gdy rozszerza się krąg osób, z którymi dziecko przebywa, mowa dziecka staje się bardziej społeczna i mniej egocentryczna. Kiedy dzieci przebywają w towarzystwie rówieśników, mowa ich jest bardziej uspołeczniona aniżeli wtedy, kiedy przebywają w towarzystwie dorosłych (Arrington, 1939: Williams i Mattson, 1942: Young, 1942: McCarthy, 1954).

Read More

TREŚĆ MOWY

To, o czym dzieci mówią w rozmaitych okresach życia, jest ważne nie tylko ze względu na znajomość zakresu słownika dziecka i na jego zdolność łączenia słów w zdania w rozmaitych fazach rozwojowych, lecz również ze względu na to, że dostarcza materiału dotyczącego . osobowości i dominujących zainteresowań dziecka. Dzięki mowie możemy dowiedzieć się, co dziecko czuje, jaki jest jego stosunek do innych i w jaki sposób porównuje siebie z innymi. We wczesnym dziecięctwie „osobowość jest tkana na kanwie mowy” (Shirley, 1933a). Podobnie jak dorosły, dziecko wypowiada się w sprawach, które są dla niego najważniejsze i w ten sposób dowiadujemy się o jego dominujących zainteresowaniach.

Read More