Krzyk

W pierwszych dniach życia większość wokalizacji noworodka przejawia się w formie krzyku (Irwin i Chen, 1946: McCarthy, 1952, 1954). Pierwszy krzyk noworodka jest „nagłym oddechem” (Ribble, 1943). Jest on nieregularny i niekontrolowany (Lynip, 1951). W pierwszych dwóch tygodniach życia krzyk pojawia się w nieregularnych odstępach, często podczas snu. Niemowlę bez wyraźnej przyczyny zaczyna intensywnie krzyczeć. Towarzyszy temu zaczerwienienie skóry i występowanie plam, zaciskanie pięści, wyprostowywanie i zginanie kończyn, duża aktywność całego ciała, nieregularny i długi oddech oraz wzrost tempa pulsu. Niektóre niemowlęta wstrzymują w tym czasie oddech, nie pojawiają się jednak jeszcze łzy. Krzyk kończy się nagle albo spontanicznie lub na skutek interwencji matki (Stewart i inni, 1954),

Chociaż krzyk wszystkich niemowląt jest podobny we wczesnych dniach życia, to jednak zachodzą różnice w krzyku przy końcu drugiego tygodnia życia (Stewart i inni, 1954). Począwszy od trzeciego tygodnia życia, częstość występowania krzyku maleje, a w trzecim albo czwartym miesiącu dziecko budzi się rzadko z powodu krzyku (Stewart i inni, 1954). W tym czasie krzyk jest tak zróżnicowany, że osoby przebywające z dzieckiem, mogą rozpoznać, co oznaczają odmiany intonacji i intensywności krzyku.

Przyczyny krzyku. Krzyk małych dzieci jest formą wyładowania napięcia wywołanego przyczyną wewnętrzną lub zewnętrzną. Ze względu na to, że jest on reakcją na pewne zaburzenia, należy zbadać przyczynę tych zaburzeń (Stewart i inni, 1954). Wśród niemowląt głód, jak zauważono, jest najczęstszym powodem krzyku, podczas gdy hałas i światło wywołują go bodajże najrzadziej. Inne przyczyny wskazuje rys. 13. Krzyk spowodowany jakimiś nieznanymi okolicznościami jest rzadszy niż na skutek głodu (Aldrich i inni, 1954). Kolki są najpowszechniejszą przyczyną krzyku w pierwszych trzech miesiącach życia (Stewart i inni, 1954). Starsze niemowlęta krzyczą z powodu niewygodnej pozycji, silnych przeszkód w czasie snu, bólu, ostrego światła, silnych hałasów, zmę czenia, głodu, niemożności ruchu na skutek skrępowania odzieżą lub przykryciem, braku lub usunięcia przedmiotów do zabawy, strachu oraz braku kontaktu z innymi (Biihler, 1930). Krzyk jest najczęstszy tuż przed karmieniem i przed ułożeniem dziecka do snu (Kelting, 1934).

Normalne dziecko, zanim ukończy trzeci miesiąc życia, uczy się, że krzyk jest doskonałą metodą zwrócenia na siebie uwagi. Przekonuje się też, że kiedy nie krzyczy, nikt nie zwraca na nie uwagi. Ponieważ zaś pragnie ono zwrócić na siebie uwagę, żąda jej za pomocą głośnego krzy-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>