Krytycyzm

Krytykowanie jest na ogól związane z okresem późniejszego dziecięctwa i wczesnym okresem dojrzewania. Są ludzie, którzy uważają, że małe dzieci w swoich rozmowach o innych są krytyczne. Jednakże nie jest to słuszne. Chociaż niektóre dzieci czasami wypowiadają słuszną krytykę o innych, to jednak w całości krytyka dzieci nie jest obiektywna. Jest ona przeważnie wypowiadana podczas obecności osób krytykowanych. Małe dzieci poprzez krytykę zmierzają do uzyskania pomocy w sytuacjach, których same nie potrafią opanować. Krytykowanie ich przybiera formę plotkowania na osoby nieobecne. Wyraża się to w takich typowych formach, jak skargi przed nauczycielem czy rodzicami: „on zabrał moją piłkę” albo „on złamał moją łyżwę i teraz nie mogę się ślizgać”.

Starsze dzieci częściej niż małe kierują wypowiedzi krytyczne wprost do osób krytykowanych. Krytyka ich dotyczy głównie zachowania i osobowości innych: krytykują bądź to brak wiedzy innych, bądź niezręczność czy niepowodzenie, ubiór lub wygląd innych. Czasem krytyka ich zmierza do poprawienia wad innego dziecka, jednakże czynią to przeważnie w celu zaakcentowania własnej wyższości (Smith, 1932: Dawson. 1937). Krytyka większości dzieci, a zwłaszcza chłopców, jest brutalnie szczera, nawet w stosunku do najlepszych przyjaciół. W stosunku do ludzi, których nie lubią, albo wobec starszych, chcą okazać swoją wyższość i krytykują ich w sposób poniżający.

Bardzo powszechną formą krytyki u małych dzieci jest przezywanie. Pierwsze przezywania pojawiają się około trzeciego roku życia i częściowo dają one ujście chęci poniżenia innych, a częściowo są wyrazem podkreślenia własnej przewagi w stosunku do innych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>