Krytycyzm – kontynuacja

Typowymi przykładami przezwisk dziecięcych są: „ty wściekły psie” (You’re a crazy cat), „Ty parszywy leniu” {You’re a lazybones), „ty głupcze” {You’re silly). Wraz z wiekiem zwiększa się nie tylko częstość używania przezwisk, lecz również rozszerza się zakres przymiotników, którymi dzieci posługują się w krytykowaniu przyjaciół i towarzyszy (Smith, 1932). Dzieci w okresie szkoły podstawowej, nawet te, które pochodzą ze środowisk, gdzie przezwiska są mało używane, przyswajają je na skutek obcowania z innymi dziećmi. Daje im to pewną satysfakcję w podkreślaniu swego stanowiska i w konsekwencji nie wahają się używać takich przezwisk, jak dumbbell, sissy lub jat pa tato (pusty dzwon, mamin synek, gruby pomidor). Podobnie jak inne formy krytyki, przezywanie jest formą wyrażania rozwijającej się osobowości, własnego ja (Breckenridge i Vincent, 1950).

Chociaż prawidłowość rozwoju mowy jest ta sama u wszystkich dzieci, to jednak w każdym wieku zachodzą wyraźne różnice w tempie rozwoju, wielkości i jakości słownika oraz w dokładności wymawiania. o tych różnicach decyduje pewna liczba czynników, z których najważniejsze są:

Zdrowie. Poważna i długa choroba w pierwszych dwóch latach życia opóźnia jak zauważono, początki mowy oraz budowanie zdań o jeden lub dwa miesiące. Jeśli dziecko przebywa ciężką lub przewlekłą chorobę, to jest ono pozbawione kontaktów z innymi dziećmi, wskutek czego rozwój jego mowy zostaje zahamowany. Ponadto ma ono mało bodźców do mówienia, ponieważ nie czuje się dobrze albo dlatego, że robi się dla niego wszystko, co tylko chce i uprzedza się każde jego pragnienie. Małe dziecko, które jest całkowicie głuche lub źle słyszy, jest z pewnością poniżej normy w uczeniu się mowy w porównaniu z dzieckiem normalnym w tym samym wieku i na tym samym poziomie rozwoju intelektualnego. Podobnie dziecko głuche będzie w każdym wieku miało uboższy słownik niż inne dzieci. Przyczyna tego jest oczywista. Ponieważ dziecko uczy się mówić poprzez naśladowanie, jest ono znacznie słabiej rozwinięte na skutek tego, że nie słyszy, co inni mówią i że w wyniku tego brak mu właściwego wzoru do powtarzania (Gesell i inni, 1940: Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>