Kojarzenie znaczeń

Kojarzenie znaczenia dźwięków odbywa się według metody odruchów warunkowych. Niektóre dźwięki wypowiada- dane przez niemowlę są powtarzane w pewnych sytuacjach przez osoby z otoczenia tak długo aż niemowlę nauczy się wiązać je z tymi sytuacjami (Havighurst, 1953). Jeżeli osoba z zewnątrz wypowiada słowo, poda- jąc równocześnie dziecku jakiś przedmiot, dziecko uczy się po kilku powtórzeniach, że ta szczególna kombinacja dźwięków zastępuje ten przedmiot. Im częściej niemowlę albo małe dziecko widzi przedmiot, którego nazwę wypowiada się, tym szybciej wyjdzie ono ze stadium „papugi”, w którym jedynie naśladuje słowa słyszane, i wkroczy w tę fazę rozwoju języka, która bez zastrzeżeń może być nazwana „prawdziwą mową”. Rysunek 30 przedstawia, w jaki sposób dziecko kojarzy słowo ze znaczeniem.

Są dwa sposoby kojarzenia przez dziecko znaczeń ze słowami. Pierwszy z nich bezpośredni, kiedy dorosły określa lub nazywa przedmiot, drugi pośredni albo ukryty, kiedy poprzez doświadczenie dziecko kojarzy konkretny przedmiot lub werbalną treść ze słowem (Werner i Koplon, 1950). Jaką treść dziecko wiąże z poszczególnymi słowami, to zależy od środowiska, w którym żyje, a specjalnie od środowiska rodzinnego (Browniield, 1953). Tak samo ćwiczenie z zakresu kojarzenia znaczeń ze słowami bardziej wpływa na przyswojenie większej liczby słów oraz lepsze wiązanie ich ze znaczeniem niż pozostawienie dziecka samemu sobie (Strayer, 1930). Zdolność kojarzenia znaczeń i słów rozwija się nieco później niż zdolność naśladowania słyszanych dźwięków. Po ukończeniu pierwszego roku życia niemowlę rozpoznaje już zasłyszane dźwięki i kojarzy je podobnie jak dorosły z odpowiednimi przedmiotami (Lynip, 1951).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>