Język sekretny

Bardzo częstym zjawiskiem w bandach dziecięcych w okresie przedadolescencyjnym jest rozwój języka sekretnego w for- mie tak zwanej ping latin 1, pisanych symboli albo znaków robionych palcem. Celem tego języka jest porozumiewanie się dziecka z innymi członkami grupy tak, aby sekret grupy nie wyszedł na zewnątrz. Wiek używania języka sekretnego rozpoczyna się mniej więcej w ósmym roku życia i trwa do 15 roku, przy czym punkt kulminacyjny przypada w okresie między dziesiątym a trzynastym rokiem. Jakkolwiek zarówno chłopcy, jak i dziewczęta używają języka sekretnego w rozmaitych jego formach, to jednak jest on bardziej pupularny wśród dziewcząt niż wśród chłopców. Dziewczynki lubią przesiadywać godzinami nad wymyślaniem słów, znaków albo symboli niezrozumiałych dla niewtajemniczonych. Rysunek 31 przedstawia trzy formy języka sekretnego.

Głównym celem języka sekretnego jest oszukiwanie innych. Dzieci oburzają się na starszych, którzy je zbyt pilnują i wdzierają się w ich prywatne sprawy. W domu i w szkole chcą mieć przyjaciół bez wiedzy rodziców i nauczycieli. Powstaje więc język szyfru, który wiąże dzieci w pewne bandy dziecięce i uniemożliwia wykrycie przez obcych ich tajemnic. Większość band dziecięcych, jak wykażemy to później, posiada własne formy języka sekretów. Z punktu widzenia dziecka opanowanie szyfru i zdolność komunikowania się z innymi za pomocą tego środka jest źródłem satysfakcji oraz daje poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Ponadto język sekretów pobudza dociekliwość oraz wymaga pomysłowości dziecka. Aby coś ukryć przed dorosłymi, dziecko musi wykazać pewną pomysłowość, czego nie mogłoby dokonać, gdyby używało bardziej konwencjonalnego środka komunikowania się (Brownstone, 1940: Bender, 1944: Merry i Merry, 1950: Breckenridge i Vincent, 1955).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>