Jąkanie się – kontynuacja

Jąkanie się w okresie przedszkolnym jest głównie wynikiem nienadążania myślenia za tempem mówienia. Małe dziecko, którego słownik jest nadal ograniczony, a które jest w trakcie opanowywania sprawności łączenia słów w zdania, usiłuje powiedzieć więcej niż jest zdolne. Jest to wiek, w którym ono zbytnio się podnieca przy komunikowaniu się z innymi i w którym zawiera nowe społeczne kontakty. W okresie tym próbuje być jednostką niezależną, a w rezultacie przejawia negatywną postawę w stosunku do autorytetu dorosłych. Jąkanie się na początku lat szkolnych jest głównie wynikiem problemów powstałych na tle zmiany wąskiego środowiska domowego na szersze środowisko szkolne. Pójście do szkoły jest jednym z poważnych przeżyć emocjonalnych na skutek oderwania dziecka od domu. Tego rodzaju przeżycia mogą prowadzić do silnych napiąć nerwowych, przejawiających sią w powtórnym ssaniu kciuka lub palca albo w innych oznakach nerwowości (McCarthy, 1947, 1954: Missildine i Glasner, 1947: Hildreth, 1950: Breckenridge i Vincent, 1955).

Przyczyny jąkania się. Wszystkie dzieci w swoim rozwoju przechodzą okres, w którym zaznacza sią rozbieżność pomiędzy tempem myślenia a tempem mówienia. Także wszystkie dzieci muszą przystosować sią do środowiska szkolnego. Dlaczego więc jedne dzieci jąkają się, a inne nie? I dlaczego niektóre dzieci jąkają się przez długi okres czasu, gdy inne tylko w okresie przystosowywania sią do warunków szkolnych? Badania nad ludami prymitywnymi ujawniły, że nie ma u nich przypadków jąkania sią (Missildine i Glasner, 1947). Wobec tego powstaje pytanie, jakie czynniki prowadzą w społeczeństwach cywilizowanych do takiej formy defektów mowy?

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>