Istnieje wiele przyczyn agresywności cz. III

Miejsce, jakie dziecko zajmuje wśród rodzeństwa, wpływa na liczbę i siłę aktów agresji. Starsze dzieci z rodzeństwa są mniej agresywne niż młodsze i niż dzieci jedynacy, (P. S. Sears, 1951). Przedstawiono to na rys. 40. Badania wykazały, że stosunek matki do dziecka jest doniosłym czynnikiem kształtującym agresję dziecka. Matka, która łaje dziecko za jego agresję, która uważa, że kara jest skutecznym środkiem wychowawczym i że dlatego obowiązkiem jej jest karać, wyzwala agresję dziecka (Nowlis, 1952). Liczba nieporozumień, które dziecko wywołuje, jest ściśle związana z ogólną aktywnością dziecka. Im bardziej dziecko jest ruchliwe i im więcej kontaktów ma z dziećmi, tym więcej wywołuje nieporozumień (Jersild, 1954). Wreszcie nieporozumienia zależą od rodzaju kierownictwa, jakie dorośli roztaczają nad współżyciem dziecka z innymi dziećmi (Jersild i Markey, 1935: Fitę, 1940: Appel, 1942: Chittenden, 1942: Bailey, 1946: Jersild, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955).

Dokuczanie i znęcanie się to formy agresywnego zachowania się ściśle związane z nieporozumieniami. Dokuczanie polega na słownym atakowaniu innej osoby, mającym na celu przewagę atakującego i wywołującym gniew jednostki atakowanej. Atak taki może polegać na przezywaniu przeciwnika, na podkreślaniu jego fizycznych i umysłowych słabości itp. Znęcanie się polega na zadawaniu innym bólu fizycznegb i doznawaniu przyjemności na widok gniewu przeciwnika i jego prób odwzajemnienia się. Typowe formy znęcania się to szarpanie za włosy albo odzież, szczypanie, popychanie, kłucie szpilką albo podkładanie gwoździków na krzesło w chwili, kiedy drugi chce siadać.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>