Gestykulacja – kontynuacja

Do powszechnie zaobserwowanych gestów wczesnego dzieciństwa należą: wyrzucanie smoczka z ust językiem, odwracanie głowy od smoczka, albo wyrzucanie pokarmu z ust, co oznacza, że dziecko nie jest głodne: uśmiechanie się i wyciąganie ramion, co oznacza, że dziecko chce, aby je wziąć na ręce: kręcenie się, piszczenie i krzyk podczas ubierania albo kąpieli, oznaczające, że dziecko protestuje przeciwko skrępowaniu swobody jego ruchów: dąsanie się, kiedy jest niezadowolone, wykonywanie ruchów przyjmowania, odrzucenia albo odwracania się od przedmiotu (Merry i Merry, 1950: Jersild, 1954). Większość gestów niemowląt rodzice mogą z łatwością zrozumieć, jeżeli tylko starają się o to (Rosenzweig, 1954).

Różnica między stosowaniem gestów przez dziecko i przez dorosłych polega przede wszystkim na różnicy celu. Dziecko używa gestykulacji jako środka zestępczego, aby umożliwić sobie wyrażenie myśli uczuć i emocji, których nie potrafi wyrazić w żaden inny sposób (Jersild, 1954). Dorośli natomiast używają gestykulacji jako uzupełniania mowy dla podkreślenia znaczenia wypowiadanych słów, a tym samym dla zwiększenia ich siły i efektywności. W miarę jak dziecko uczy się wymiawiać słowa, może już coraz mniej odwoływać się do gestów. Dzieci inteligentne, jeżeli są zachęcane przez rodziców do wypowiadania się za pomocą słów, mają mniejszą potrzebę gestykulowania (Valentine, 1942), Toteż w społecznościach, w których częste stosowanie gestykulacji uważa się za formę niewłaściwego zachowania się, małe dziecko stopniowo ogranicza używanie gestów i zastępuje je słowami. W naszej kulturze członkowie warstw biedniejszych używają więcej gestów niż słów, w przeciwieństwie do członków warstw zamożniejszych (Bossard, 1954).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>