Formułowanie zdań – kontynuacja

Pierwsze zdania wymawiane przez dziecko mają prostą strukturę. Do czwartego lub piątego roku życia zdania złożone lub skomplikowane, podrzędne i współrzędne są rzadko używane (Fisher, 1934: Gesell i inni, 1940: Garrison, 1952: Jersild, 1954: McCarthy, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955). Długość zdania wzrasta do dziewięciu i pół roku, a po tym okresie nie zwiększa się, a raczej obniża. Małe dzieci potrafią wydłużyć zdania przez łączenie dwóch lub więcej prostych zdań spójnikiem „i”, natomiast starsze dzieci wydłużają zdanie przez dodanie zdań pobocznych.

W każdym wieku zaznaczają się wyraźne i indywidualne różnice w długości i układzie zdań. Dzieci zdolne oraz pochodzące z bogatszych środowisk zwykle układają zdania dłuższe i bardziej złożone w porównaniu z dziećmi mniej zdolnymi i uboższymi. Podobnie dziewczęta w każdym wieku przewyższają chłopców pod względem budowy zdań (Davis, 1937a: Garrison, 1952, McCarthy, 1954). Występują także różnice w budowie i długości zdania pomiędzy dziećmi białymi a murzyńskimi. Jednakże różnice te są wynikiem różnic społeczno-ekonomicznych, a nie rasowych (Anastasi i D’Angelo, 1952), Prawdopodobne jest, że największe różnice na przestrzeni wieków pochodzą z różnych sytuacji, w których znajduje się dziecko, kiedy rozmawia. Podczas zabawy z rówieśnikami dzieci przeważnie posługują się zdaniami skróconymi, a nie pełnymi (Maddock, 1947). W obecności dorosłych używają dłuższych zdań. W klasie wobec nauczyciela dziecko tworzy dłuższe zdania nawet wtedy, kiedy rozmawia z dorosłymi (Fisher, 1934: Smith, 1935, 1939: Young, 1941: Hahn, 1948: McCarthy, 1954).

Błędy gramatyczne. Błędy gramatyczne są zjawiskiem powszechnym aż do trzeciego roku życia. Pochodzi to stąd, że małe dziecko ma trud- ności w łączeniu słów. W wieku dwóch lat tylko niewiele dzieci używa poprawnie zaimków, podczas gdy robi to poprawnie 75% dzieci trzyletnich. Częste jest również mieszanie liczb pojedynczej i mnogiej oraz czasów. Typowymi przykładami błędów robionych w czasownikach było: użycie czasowników can i may, lay i tie: w rzeczownikach: mans zamiast men (ludzie) i tooths zamiast teeth (zęby): w rodzajnikach: używanie a i an: w zgodności podmiotu i orzeczenia: it don’t i w mieszaniu części mowy: I am going to the low (bottom of page – do końca strony) i give me the rub (eraser – gumkę) (Smith, 1933).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>