Egoizm

Małe dziecko jest w swoich zainteresowaniach egocentryczne, Wynika to z nadmiernej troski dorosłych o zaspokojenie potrzeb i pragnień bezradnego dziecka. Dziecko domaga się tego, czego pragnie, a jeśli mu się odmówi, protestuje krzykiem lub przejawia swój gniew innym sposobem (Goodenough, 1931: Ug i inni, 1949). Dopiero gdy dziecko zaczyna się bawić z innymi, uczy się podporządkowywać swoje własne interesy interesom grupy. Aby stwierdzić, w jakim wieku zaczyna wzrastać egoizm dziecka, polecano dzieciom dzielić między siebie i inne dzieci nierówną ilość orzechów. Stwierdzono, że skłonność do egoizmu osiąga punkt kulminacyjny między czwartym a szóstym rokiem życia i że po tym okresie czasu zaczyna się zmniejszać znikając cał- ‚ kowicie około dwunastego roku życia.

Ofiarność natomiast, jak stwierdzono, wzrasta począwszy od piątego albo szóstego roku życia i osiąga wysoki poziom między siódmym a ósmym rokiem życia, po czym zaczyna wzrastać lub obniżać się. Tę prawidłowość rozwojową wskazuje rysunek 41. Jest oczywiste, że spadek egoizmu idzie w parze ze spadkiem egocentryzmu. Dzieci biedne, jak stwierdzono, są mniej egoistyczne niż dzieci z rodzin zamożnych. Ofiarność częściej przejawiają dzieci z rodzin liczebnie dużych niż dzieci z rodzin liczebnie małych: dzieci jedynacy są najbardziej egoistyczne. Tak więc zachowanie się egoistyczne czy nieegoistyczne uzależnione jest od wieku dziecka, społeczno-ekonomicznych warunków rodziny oraz liczby dzieci w rodzinie (Ugurel-Semin, 1942). Dzieci nie stają się bardziej altruistyczne wraz z wiekiem, lecz do rozwoju altruizmu prowadzi jedynie zdecydowany wysiłek wychowawczy rodziców, nauczycieli i innych osób (Turner, 1948).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>