Dźwięki „wybuchowe“ i gaworzenie – kontynuacja

Te wczesne dźwięki mają charakter wybuchowy i są spowodowane przypadkowymi ruchami narządów głosowych. W jaki sposób dziecko wymawia dźwięki, zależy od kształtu jamy ustnej, która zmienia strumień powietrza wychodzący z płuc i przechodzący przez struny głosowe (McCarthy, 1952). Dźwięki te są niewyuczone i spotyka się je powszechnie u wszystkich ras i narodowości. Można je znaleźć nawet u głuchoniemych. W celu wykształcenia tych dźwięków dziecko nie czyni żadnych zdecydowanych prób. Powstają one jako reakcja na fizyczne potrzeby i towarzyszą aktywności organizmu (Merry i Merry, 1950). Niektóre z tych dźwięków towarzyszą poczuciu zadowolenia, a inne związane są ze stanami niezadowolenia (Levis, 1951). Ponieważ nie mają one znaczenia dla dziecka i nie będą go miały, dopóki nie zaczną mu służyć jako środki porozumienia, można je uważać za rodzaj aktywności zabawowej, sprawiającej dziecku przyjemność. Ten typ wydawania dźwięków określony jest powszechnie jako „gurzenie”.

Wiele z tych wczesnych dźwięków ginie z chwilą, gdy rozwiną się organy głosowe dziecka oraz gdy stanie się ono zdolne do wydawania innych dźwięków. Niektóre z tych dźwięków wchodzą w skład „gaworzenia”, a później słów (Jersild, 1954). Lynip (1954) podkreślił, że ,,..wo- kalizacja niemowlęcia nie ma związku ze słowami dorosłego, podobnie jak zginanie nogi niemowlęcia nie ma związku z przyklękaniem osoby dorosłej. Z tego wynika, że początki i zmiany wokalizacji należy traktować jako stopniowe rozwijanie procesu od prostego do złożonego, osłonionego tajemniczością, pod którą kryje się tak piękna rzecz, jaką jest rozwój całego organizmu. Nie można natomiast tego porównywać z dźwiękami wydawanymi przez dorosłego”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>