Czego boją się dzieci

Mimo że środowisko chroni małe niemowlęta przed bodźcami wywołującymi obawę, to jednak przeżywają one niektóre rodzaje lęków. W końcu okresu niemowlęcego wzrasta częstość przeżywania strachu. Większość niemowląt boi się stale pewnych rzeczy, zwłaszcza tych, które kojarzy z głośnym hałasem lub upadkiem. Na ogół niemowlęta najczęściej boją się głośnych hałasów, zwierząt, obcych ludzi, nieznanych miejsc lub przedmiotów, szybkich zmian miejsca, przebywania w samotności i bólu (Watson, 1925: Hagman, 1932: Jersild i Holmes, 1935: Holmes, 1936: Jersild, 1936, 1954, 1954a: Lawton, 1938: Merry i Merry, 1950: Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955).

Małe dzieci bardziej boją się przedmiotów niż niemowlęta lub starsze dzieci. Jest to okres największego nasilenia lęków w normalnym rozwoju dziecka. Małe dziecko jest już zdolne do rozpoznania niebezpieczeństwa, jednakże doświadczenie jego nie jest na tyle dokładne, aby mogło zdać sobie sprawę z tego, że nie powinno się bać. Na przykład, lęk przed wężami zwykle pojawia się w wieku pomiędzy trzy i pół a czwartym rokiem życia i przemija z chwilą gdy dziecko przekonuje się, że nie powinno bać się węża, który jest w ZOO (Jones i Jones, 1929). Prawdopodobnie rozwój pamięci może powodować, że dziecko pamięta nieprzyjemne lub straszne dla niego przeżycia, jak na przykład wizyta u doktora lub dentysty. Później rozwój wyobraźni oraz brak zdolności rozumowania powoduje, że małe dziecko zaczyna bać się wyimaginowanych rzeczy, zwierząt lub ludzi, o których słyszało lub czytało. W sytuacjach takich, jak na przykład chodzenie po desce, małe dzieci początkowo odczuwają strach przed nową sytuacją i wołają o pomoc. Te z nich, które najczęściej wzywają pomocy, to dzieci przyzwyczajone do zależności od matek (Heathers, 1953).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>