Category Rozwój

Wspinanie się

Ruchom wspinania towarzyszy pełzanie i raczkowanie. Wspinanie pojawia się jeszcze przed tym, zanim dziecko umie chodzić samodzielnie. Schodząc po stopniach dziecko przeważnie idzie tyłem. Skoro już umie chodzić samo, wchodzi i schodzi po schodach w pozycją wyprostowanej, trzymając się poręczy schodów albo ręki osoby dorosłej. Najpierw dziecko stawia jedną nogę na stopniu, a drugą dostawia do niej. Do zrobienia kroku naprzód używa zawsze tej samej nogi. Podobną metodą stosuje przy wchodzeniu na schody. Stopniowo, wraz z praktyką dziecko schodzi po schodach posługując sią na przemian obiema nogami, tak jak przy chodzeniu. Ten dojrzały sposób wspinania się dziecko osiąga około czwartego roku życia, jeśli miało dość okazji do ćwiczeń (Gesell i Thompson, 1934). Dziewcząta zdobywają tą sprawność na ogół wolniej niż chłopcy (Gutteridge, 1939). Po doskonałym opanowaniu tej sprawności dzieci zaczynają pokazywać pewne sztuczki, jak: urządzanie wyścigów, współzawodniczenie oraz wspinanie sią na przedmioty trudne do wchodzenia. Wspinanie sią po schodach przebiega według prawidłowości, jaką obserwuje sią przy pełzaniu. Dziecko podnosi najpierw lewą stopą, później lewą rękę i prawą stopą prawie jednocześnie, a po przerwie prawą ręką i lewą stopą. Przy wspinaniu sią po schodach zaznacza sią podobna zasada jak przy chodzeniu po równej powierzchni. Dziecko, które pełza na rękach i kolanach, wspina „ sią po schodach podobnie, natomiast dziecko, które pełza na rękach, kolanie i jednej stopie, w taki sam sposób wspina się po schodach (Ames, 1939). Po drabinie dzieci wchodzą według takiej samej prawidłowości, jak przy wspinaniu sią po schodach (McCaskill i Wellman, 1938).

Read More

Różnice pomiędzy chłopcami i dziewczynkami

Rozwój zdolności motorycznych wykazuje, że dziecko nie zdaje so bie sprawy ze swoich możliwości. Wskazuje również na to, że dziecko mogłoby poświęcić całą swoją energię i czas na doskonalenie sprawności, gdyby było do tego odpowiednio zachęcone i wyposażone w potrzebne przedmioty. W badaniach przeprowadzonych nad dziećmi w żłobku i przedszkolu zauważono, że z chwilą, gdy dzieci opanowały sprawności związane z posiadanymi przedmiotami, to albo powtarzały znane czynności albo wykorzystywały je do maksimum na skutek braku innych możliwości (Gutteridge, 1939). To samo, tylko w większym stopniu, odnosi się do starszych dzieci. Jeśli dziecko nie będzie odpowiednio wyposażone i zachęcone do opanowywania nowych sprawności, prawdopodobnie będzie używało swoich nabytych sprawności, wprowadzając do nich pewne modyfikacje (Jersild, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955).

Read More

SPRAWNOŚCI CZ. III

Jeżeli dzięki ćwiczeniom dziecko rozwinie swoje sprawności, szybkość i dokładność jego ruchów wzrasta, dając mu większą satysfakcję. Towarzyszy temu lepsze samopoczucie i silniejsze motywy do dalszego doskonalenia ruchów poprzez praktykę. Jednakże praktyka musi być ograniczona w czasie ze względu na dostosowanie jej do poziomu rozwoju dziecka, aby mogło ono osiągnąć lepsze rezultaty. Ames (1940) stwierdziła, że niemowlęta, które badała, pomimo zastosowania ćwiczeń, nie wykazały żadnej poprawy ruchów. Te, które pełzały wolno, również wspinały się i chwytały wolno. Największa poprawa w chwytaniu i rzucaniu piłki pojawiła się dopiero po ukończeniu 2Va roku życia, chociaż stosowano ćwiczenia w okresie wcześniejszym (Hicks, 1930: Gutteridge, 1939: Gesell i inni 1940: Dusenberry, 1952).

Read More

Rozwój ruchów u dzieci

Jedną z najszybszych form rozwoju, jaka pojawia się w ciągu wczesnych lat życia dziecka, jest kontrola nad rozmaitymi mięśniami ciała. Z bezradnego niemowlęcia, niezdolnego do przesuwania swego ciała z miejsca, na którym zostało położone, i nie umiejącego dosięgnąć i uchwycić przedmiotu, który zbliża się do niego, małe dziecko w ciągu zaledwie kilku lat osiąga fazę względnej niezależności od innych osób.

Read More

Utrwalenie dominacji jednej ręki

Opóźnianie utrwalenia dominacji jednej ręki nad drugą jest niedobre, ponieważ prowadzi do zaburzeń, niepewności i niezręczności w czynnościach motorycznych. Prawdopodobne jest, że dziecko staje się uparte, oporne, negatywnie ustosunkowane do otoczenia i niezrównoważone. W konsekwencji powoduje to jąkanie się, niezdolność do czytania, pisania, zwłaszcza jeżeli chodzi o pismo w lustrze, pisania odwróconych liczb, trudności wymowy oraz poczucie małej wartości, wynikające z niezręczności i złej koordynacji motorycznej (Bringelson i Ru- therford, 1937: Hildreth, 1949, 1950: Bakwin, 1950). U większości dzieci, którym brak przewagi jednej ręki albo które uzyskują ją wolniej, używanie obu rąk jest nieco opóźnione (Hildreth, 1949). Ponadto są one społecznie słabsze w używaniu obu rąk, zwłaszcza w okresie ado- lescencji (Hildreth 1940, 1950). Dziecko, u którego brak przewagi jednej ręki, jest mniej silne, a jego ruchy nie są tak szybkie i dokładne jak ruchy dziecka prawo- lub leworęcznego (Burge, 1952).

Read More

Mowa dwujęzyczna – kontynuacja

Uczenie dwóch języków równocześnie powoduje konieczność uczenia się dwóch słów dla każdego przedmiotu, który dziecko chce nazwać, albo dla każdej myśli, którą chce wyrazić. Wymaga ono również uczenia się dwóch systemów form gramatycznych, przeważnie zupełnie odmiennych. Jest to zadanie niełatwe dla uczniów szkoły średniej, a niezwykle trudne dla małego dziecka. Małe dziecko ucząc się dwóch języków równocześnie będzie prawdopodobnie mieszało słowa obu języków i dopiero gdy stanie się starsze będzie mogło łączyć je w dwa odrębne systemy językowe (Leopold, 1949).

Read More

Tematy rozmów dzieci

Starsze dzieci rozmawiają na szersze tematy, co jest wynikiem ich większego doświadczenia życiowego. Większość tematów ich rozmów skupia się wokół szkoły, zajęć szkolnych, naczycieli, lekcji, wyników nauczania, własnych rodzin, krewnych, ulubionych zwierząt domowych, zabaw, sportu, wycieczek, ubioru, filmu i innych form zabaw, które widziały, lub ich osobistych przeżyć (Zyve, 1927: Dawson, 1937). Wraz z wiekiem zwiększa się nie tylko liczba tematów poruszanych w rozmowach, ale także przechodzenie od zagadnień ogólnych do specyficznych (Dawson, 1937).

Read More

GŁÓWNE ZADANIA UCZENIA SIĘ MOWY

W uczeniu się mowy dziecko ma do wykonania cztery główne zadania. Są one wzajemnie od siebie uzależnione i osiągnięcia w zakresie jednego są istotne dla osiągnięć w zakresie pozostałych. Te cztery zadania, z których każde omówimy szczegółowo, są następujące: 1) rozumienie mowy innych, 2) tworzenie słownika, 3) wiązanie słów w zdania, 4) wymowa.

Read More

Rodzaje mowy – kontynuacja

Kiedy nastąpi przejście z mowy egocentrycznej na mowę uspołecznioną, to będzie zależało od pewnych czynników. Ważnym czynnikiem jest osobowość dziecka. Dzieci, u których pojęcie własnego ja jest silnie egocentryczne, będą mówić przez dłuższy czas przede wszystkim o sobie i wykazywać mniejsze zainteresowania innymi osobami niż dzieci, które określają siebie bardziej obiektywnie. Doświadczenia nabyte w kontaktach z innymi osobami dopomagają dziecku do osiągnięcia pewnej dojrzałości, dzięki której dziecko jest w stanie zrozumieć i uwzględnić punkt widzenia innych. Z chwilą gdy rozszerza się krąg osób, z którymi dziecko przebywa, mowa dziecka staje się bardziej społeczna i mniej egocentryczna. Kiedy dzieci przebywają w towarzystwie rówieśników, mowa ich jest bardziej uspołeczniona aniżeli wtedy, kiedy przebywają w towarzystwie dorosłych (Arrington, 1939: Williams i Mattson, 1942: Young, 1942: McCarthy, 1954).

Read More

Jąkanie się – kontynuacja

Jąkanie się w okresie przedszkolnym jest głównie wynikiem nienadążania myślenia za tempem mówienia. Małe dziecko, którego słownik jest nadal ograniczony, a które jest w trakcie opanowywania sprawności łączenia słów w zdania, usiłuje powiedzieć więcej niż jest zdolne. Jest to wiek, w którym ono zbytnio się podnieca przy komunikowaniu się z innymi i w którym zawiera nowe społeczne kontakty. W okresie tym próbuje być jednostką niezależną, a w rezultacie przejawia negatywną postawę w stosunku do autorytetu dorosłych. Jąkanie się na początku lat szkolnych jest głównie wynikiem problemów powstałych na tle zmiany wąskiego środowiska domowego na szersze środowisko szkolne. Pójście do szkoły jest jednym z poważnych przeżyć emocjonalnych na skutek oderwania dziecka od domu. Tego rodzaju przeżycia mogą prowadzić do silnych napiąć nerwowych, przejawiających sią w powtórnym ssaniu kciuka lub palca albo w innych oznakach nerwowości (McCarthy, 1947, 1954: Missildine i Glasner, 1947: Hildreth, 1950: Breckenridge i Vincent, 1955).

Read More

Błędy gramatyczne

Powyżej trzeciego roku życia dziecko zaczyna zwracać uwagę na formy gramatyczne, lecz w znacznie wolniejszym tempie niż to przejawia się w jego słownictwie (Havighurst, 1953). Z każdym rokiem zaznacza się poprawa w formach gramatycznych, chociaż jeszcze wiele dzieci w okresie szkoły podstawowej, a nawet w szkole średniej i wyższej popełnia błędy gramatyczne (Davis, 1947a, 1939, Jersild, 1954: McCarthy, 1954: Breckenridge i Vincent 1953). Błędy gramatyczne pojawiają się także w wypracowaniach: są to błędy tego samego rodzaju i występują w takich samych proporcjach, jak w mowie (Symonds i Daringer, 1930). Dzieci pochodzące z biedniejszych grup społeczno-ekonomicznych, które częściej słyszą niewłaściwą mowę, popełniają na ogół większą liczbę błędów gramatycznych (Davis, 1937, 1939),

Read More