Category Matka radzi

Rozumienie

Często trudno jest powiedzieć, ile słów ze słownika biernego dziecko zawdzięcza rozumieniu słów jako takich, a ile wyrazowi twarzy 1 gestom. Bardzo małe dzieci uczą się rozumieć znaczenie takich rozkazów, jak „nie-nie”, „przestań” „chodź” albo „połóż” częściowo dzięki skojarzeniu z taką czynnością, jak podnoszenie ręki z wypowiadanym słowem „nie-nie”, a częściowo dzięki interpretacji głosu używanego przez osobę wydającą polecenie. Aż do osiemnastego miesiąca życia dziecka mówiący powinien wzmacniać słowa gestami, jeśli chce mieć pewność, że dziecko zrozumie to, co usłyszy. Nawet proste polecenie, takie jak „postaw kubeczek na stole”, powinny być uzupełnione gestem wskazania na stół i kubek.

Read More

Motywacja

Początkowo wszystkie znaczenia dziecko wiąże z konkretnymi przedmiotami, osobami, sytuacjami. Małe dzieci nie generalizują, raczej zwracają uwagę na szczególną cechę niż na typ lub klasę słowa. Na przykład, kiedy małe dziecko nazywa ojca „tata” {„dady”), to prawdopodobnie nazwie tak samo wszystkich mężczyzn, którzy utrzymują kontakt z jego ojcem. Stopniowo dziecko uczy się generalizować i stosować ogólne znaczenie do ogólnych kategorii, a specyficzne znaczenia do specyficznych przedmiotów lub sytuacji. Starsze dzieci natomiast są zdolne do podkreślania abstrakcyjnych właściwości słowa lub pewnych właściwości obejmujących klasy przedmiotów (Baldridge, 1949: Feifel i Lorge, 1950: Merry i Merry, 1950).

Read More

Gestykulacja

W żadnym okresie czasu gaworzenie nie łączy się ze specjalnymi przedmiotami, ludźmi czy sytuacjami. Dlatego nie jest ono praktycznie mową. Gaworzenie trwa tak długo, jak długo to dziecko bawi oraz jak długo nie będzie okazji do innej formy zabawy, bardziej interesującej. Nie jest ono powiązane z dźwiękami wydawanymi przez dorosłego, chociaż można się dopatrzeć tego podobieństwa w dźwiękach wymawianych przez niemowlę otwartymi ustami: natomiast te dźwięki, które niemowlę wymawia przy częściowo zamkniętych ustach, nie są podobne do dźwięków wydawanych przez dorosłego (Lynip, 1951). Jednakże wraz z doświadczeniem dziecko powiększa kombinację wytwarzanych dźwięków. Osiąga ono zdolność różnicowania wysokości i modulacji głosów, dzięki czemu gaworzenie nabiera cech konserwacji. W sytuacji społecznej dziecko próbuje włączyć się do rozmowy poprzez gaworzenie, a osoby, które przyzwyczaiły się do gaworzenia, mogą nie odróżnić go od właściwej mowy (Merry i Merry, 1950). Chociaż gaworzenie zrazu nie służy jakimś bezpośrednim celom poza tym, że sprawia dziecku przyjemność, to jednak powtarzanie dźwięków stanowi doskonałą sposobność kształcenia się w opanowywaniu różnych mięśni mechanizmu mowy.

Read More

Dźwięki „wybuchowe“ i gaworzenie – kontynuacja

Te wczesne dźwięki mają charakter wybuchowy i są spowodowane przypadkowymi ruchami narządów głosowych. W jaki sposób dziecko wymawia dźwięki, zależy od kształtu jamy ustnej, która zmienia strumień powietrza wychodzący z płuc i przechodzący przez struny głosowe (McCarthy, 1952). Dźwięki te są niewyuczone i spotyka się je powszechnie u wszystkich ras i narodowości. Można je znaleźć nawet u głuchoniemych. W celu wykształcenia tych dźwięków dziecko nie czyni żadnych zdecydowanych prób. Powstają one jako reakcja na fizyczne potrzeby i towarzyszą aktywności organizmu (Merry i Merry, 1950). Niektóre z tych dźwięków towarzyszą poczuciu zadowolenia, a inne związane są ze stanami niezadowolenia (Levis, 1951). Ponieważ nie mają one znaczenia dla dziecka i nie będą go miały, dopóki nie zaczną mu służyć jako środki porozumienia, można je uważać za rodzaj aktywności zabawowej, sprawiającej dziecku przyjemność. Ten typ wydawania dźwięków określony jest powszechnie jako „gurzenie”.

Read More

Przewaga praworęczności

Hildreth (1950a) podkreśla dalej, że „…zręczność rąk powinna być kształcona, a nie zostawiona własnemu losowi, ponieważ sprawność normalna może decydować o wychowaniu jednostki i powodzeniu zawodowym”.

Read More

RODZAJE SPRAWNOŚCI CZ. II

Po szóstym roku życia sprawności motoryczne ręki mogą być opanowane szybciej i łatwiej, jeżeli dziecko będzie miało możliwości do uczenia się, pod warunkiem i przy zastosowaniu najbardziej skutecznych metod. Kontrola mięśni ręki, ramion, przegubu wzrasta szybko i osiąga prawie doskonałą dojrzałość w okresie dwunastu lat życia dziecka. Natomiast kontrola nad małymi mięśniami palców rozwija się w tempie wolniejszym. Stwierdzono to na podstawie faktu, że opanowanie umiejętności pisania lub gry na instrumentach muzycznych następuje nie wcześniej niż w dwunastym roku życia (Breckenridge i Vincent, 1955). W rysowaniu figur geometrycznych, które wymagają doskonałej koordynacji mięśni palców, dzieci wykazują duże postępy w siódmym roku życia. Po tym okresie dziecko osiąga postępy w wolniejszym tempie i nieregularnie. Największe postępy wykazują dzieci o wysokim ilorazie inteligencji (Townsend, 1951).

Read More

SPRAWNOŚCI CZ. II

We wczesnych stadiach rozwoju sprawności ruchy są niezręczne, niezgrabne i nieskoordynowane. Pojawia się duża liczba ruchów niepotrzebnych, ponieważ różne niezbędne ruchy ciała są jeszcze nieskoordynowane, a dużo niepotrzebnych ruchów zostało opanowanych już wcześniej. Kiedy dziecko uczy się na przykład rzucać piłkę, to początkowo rzuca ją całym ciałem (Dusenberry, 1952), Twarz jest przy tym pełna ekspresji, tułów i nogi są bardzo zaangażowane w tej czynności, a ramiona i ręce nie pracują razem, lecz oddzielnie. Podobnie we wczesnym stadium uczenia się jazdy na wrotkach lub trzykołowym rowerze, niezręczne i nieoskoordynowane ruchy dziecka prowadzą do wielu upadków, zużywa ono nadmiar energii w celu osiągnięcia wyników, a mięśnie, które odgrywają ważną rolę w wykształceniu sprawności, są napięte (Garrison, 1952: Breckenridge i Vincent, 1955), Kontynuując ćwiczenia dziecko udoskonala swoje sprawności. Ruchy jego stają się zręczne, rytmiczne, skoordynowane i nie są już oddzielne, jak to miało miejsce we wczesnym stadium rozwoju uczenia się, ale stają się ruchami połączonymi w jedną zharmonizowaną całość (Jones, 1939: Gesell i inni, 1940: Kongsbury, 1946: Seils, 1951: Dusenberry, 1952). Breckenridge i Vincent (1955) wykazali, że „…niezręczność osiemnastomiesięcznego dziecka w chodzeniu przechodzi w niezgrabne całostopowe bieganie dwuletniego dziecka, następnie w coraz to doskonalszą sprawność oraz utrzymywanie równowagi u trzy- i czteroletniego dziecka: przed piątym rokiem życia rzadko można zauważyć u dziecka płynność i łatwość oraz wdzięk wykonywanych ruchów. To samo dotyczy jazdy na wrotkach i na rowerze”.

Read More

SPRAWNOŚCI

Po opanowaniu ogólnych ruchów, obejmujących zasadniczo duże przestrzenie ciała, jak na przykład sięganie, chodzenie, stanie, małe dziecko zaczyna wykształcać sprawności i bardziej precyzyjną koordynację, w której zasadniczą rolę odgrywają małe mięśnie. Sprawności te nie rozwiną się poprzez dojrzewanie, chociaż podstawą ich rozwoju jest dojrzałość systemu nerwowego i mięśni. Sprawności muszą być wyuczone, przy czym ważne jest, kiedy i w jaki sposób dziecko może je nabyć. Na podstawie badań, w których grupy kontrolne, nie poddawane ćwiczeniom, porównywano z grupami ćwiczebnymi, stwierdzono, że uczenie jest istotne dla rozwoju sprawności, jednakże musi być ono dokonywane w odpowiednim czasie. Na przykład, w bieganiu, skakaniu, rzucaniu, dzieci, które poddawano ćwiczeniom, zdecydowanie przewyższały te, których nie ćwiczono: ćwiczenia muszą być jednak skorelowane z dojrzałą gotowością do uczenia się (Hilgard, 1933: Gutteridge, 1939: Gesell i inni, 1940: Seils, 1951: Dusenberry, 1952).

Read More

Położenie nóg przy chodzeniu

We wczesnym chodzeniu z oparciem krok jest krótki i nieregularny. Przeciętna długość kroku wzrasta z wiekiem aż do osiemnastego miesiąca, po czym przestaje wzrastać osiągając dużą regularność. We wczesnym okresie stąpania odległość między dużymi palcami stóp wynosi w przybliżeniu 5 cm, pięty nie dotykają podłogi. Skoro dziecko osiągnie fazę chodzenia z podtrzymywaniem, długość kroku szybko wzrasta, co trwa do stadium samodzielnego chodzenia, to jest aż do końca drugiego roku życia. W początkowej fazie chodzenia z pomocą, palce nóg skierowane są na zewnątrz. Gdy sprawność chodzenia udoskonala się, dziecko stawia już stopy równolegle. Kroczenie na palcach jest charakterystyczne dla pierwszych stadiów chodzenia z pomocą lub bez (Shirley, 1931a).

Read More

Rozwój motoryki nóg

Dużo ludzi wierzy, że nauka chodzenia u dziecka trwa krótko. Przekonanie to jest wszakże niesłuszne. W rzeczywistości chodzenie zaczyna się w momencie urodzenia lub nawet we wczesnym okresie ciąży, kiedy dziecko wykonuje specyficzne ruchy przypominające chodzenie. W wyniku wyprostów i skurczów dziecko uczy się koordynacji mięśni nóg i tułowia. Później rozwija ono zdolności balansowania i zachowania równowagi. Wszystko to jest istotne dla chodzenia i nie może rozwinąć się w krótkim okresie czasu. Większość niemowląt dojrzewa biologicznie pomiędzy dziewiątym a piętnastym miesiącem życia, to jest w tym czasie, kiedy wykształca się umiejętność chodzenia. Kości, mięśnie i nerwy nóg i tułowia rozwijają się do takiego stopnia, że mogą brać udział w czynności chodzenia. W ten sposób dziecko jest gotowe do chodzenia, chociaż potrzebuje różnorodnych bodźców i pomocy ze strony innych, zanim w pełni opanuje tę umiejętność (Havighurst, 1953).

Read More

WYPADKI

W życiu jednostki nie ma okresu, w którym byłaby ona całkowicie wolna od ulegania takim czy innym wypadkom. Jednakże są osoby, które częściej ulegają wypadkom, a wśród nich są zarówno dzieci, jak i dorośli. Ostatnio przeprowadzono badania nad wypadkami u dzieci w celu określenia przyczyn powodujących, że jedne dzieci częściej ulegają wypadkom niż inne. W badaniach tych ujawniono, że wielu wypadkom, którym ulegają dzieci, można zapobiec i w ten sposób uniknąć kalectw . czy to fizycznych, czy psychicznych.

Read More