Category Matka radzi

Sztuczne oddychanie

Mając do czynienia z topielcem, należy najpierw wylać mu z płuc wodę, kładąc go na 10 sekund na brzuchu z głową zwisającą o kilkadziesiąt centymetrów poniżej linii bioder (wykorzystamy w tym celu jakiekolwiek podwyższenie terenu, własne kolano, skrzynię itd.).

Read More

Upośledzone dziecko

Traktujemy je w sposób naturalny. Upośledzone dzieci potrzebują często odpowiedniego leczenia. Ale jeszcze bardziej potrzebna im jest naturalna i swobodna atmosfera w domu, bez względu na to, czy upośledzenie polega na ciężkości umysłowej, zezie, padaczce, głuchocie, krótkowzroczności, szpecącym znamieniu czy kalectwie w jakiejkolwiek innej postaci. Ale łatwiej oczywiście teoretyzować niż realizować to w praktyce. Ułomność zakłóca w znacznym stopniu, co jest zrozumiałe, równowagę duchową rodziców. Podam przykłady różnych reakcji, jakim mogą oni podlegać.

Read More

Upośledzone dziecko cz. II

Innymi słowy stopień upośledzenia w niewielkim stopniu wpływa na to, czy dana jednostka wyrośnie na osobę przewrażliwioną, zawstydzoną swoją ułomnością i nieszczęśliwą. Te czynniki, które w sposób rzeczywiście istotny decydują o tym, czy dziecko (normalne czy upośledzone) wyrośnie na szczęśliwego i uspołecznionego człowieka, są innej natury. To posiadanie rodziców, którzy się nim cieszą i w pełni je aprobują, którzy nie chodzą wiecznie zatroskani, nie robią problemów z byle czego, unikają niepotrzebnych interwencji i nadmiaru krytyki. To posiadanie

Read More

Wyposażenie przy bliźniakach

Wygodne wyposażenie dla niemowląt bardzo ułatwi codzienne życie. Wielu rodziców uważa, że jedno łóżeczko przedzielone na pół jakimś domowym sposobem jest bardzo praktyczne na okres pierwszych paru miesięcy, dopóki nie urosną i nie staną się bardziej ruchliwe. Łóżeczka, które podnoszą się na sprężynach do dowolnej wysokości, nie wymagają ciągłego schylania się i zaoszczędzają wiele energii, gdyż można na nich przewijać i ubierać niemowlęta.

Read More

Zahamowany rozwój dziecka

Ociężałe dziecko musi mieć swobodę rozwijania się wedle swego osobniczego modelu, nabywania podstawowych umiejętności — samodzielnego jedzenia i kontrolowania funkcji fizjologicznych — zgodnie z aktualnymi predyspozycjami intelektualnymi i psychicznymi, a nie wedle przeciętnych wymogów dla danego wieku. Malec powinien posługiwać się łopatką i wiaderkiem, wchodzić na drabinki, budować z klocków i wreszcie aranżować zabawy wymagające udziału fantazji dopiero na takim etapie, kiedy jest do danej aktywności zdolny. Powinien mieć zabawki, które go w danym okresie zainteresują, i towarzystwo dzieci, z którymi lubi się bawić i którym dorównuje (choćby były o rok czy więcej młodsze). W przedszkolu, a później w szkole powinien znaleźć się w grupie czy w klasie, w której będzie się czuł pełnowartościowym członkiem kolektywu, zdolnym do wykazania się osiągnięciami.

Read More

Zaniedbywanie dzieci i przestępstwa przeciw nieletnim

Prawie każde z rodziców wpada czasem w taką złość, że miałoby ochotę stłuc własne dziecko na kwaśne jabłko — np. gdy niemowlę wrzeszczy całymi godzinami, a wyczerpały się wszelkie możliwości uspokojenia go i nadal nie wiadomo, o co mu chodzi, lub gdy maluch stłukł właśnie cenną porcelanę, choć był przed chwilą proszony, aby ją zostawił w spokoju. W takich momentach złość aż kipi w człowieku. Zwykle jednak potrafimy opanować się i nie bić dziecka, przyłożywszy najwyżej klapsa starszemu malcowi, który w pełni na ‚to zasłużył. (Pamiętam siebie z okresu, gdy byłem studentem medycyny, jak podniosłem sześciomiesięcznego synka do góry i wrzeszczałem do niego w środku nocy: „Zamknij się”, z trudem kontrolując się, aby go nie zlać. Od tygodni nie sypiał nocami z powodu różyczki, a potem wyrzynania się ząbków, tak że byliśmy z żoną wyczerpani do granic przytomności.) Po takim incydencie człowiek czuje się głupio zawstydzony. Wiedząc jednak, że takie przeżycia zdarzają się ogółowi rodziców, porozmawiajcie o tym z żoną czy mężem lub z lekarzem prowadzącym dziecko, a znajdziecie zrozumienie i pomoc.

Read More

Zaniedbywanie dzieci i przestępstwa przeciw nieletnim cz. II

Regulacje prawne dotyczące zaniedbywania dzieci i różnych form przestępczości skierowanej przeciw dzieciom oraz zorganizowane programy przeciwdziałania tym zjawiskom nie mają na celu karania rodziców, lecz udzielania im pomocy, przez poradę, tak by uzyskali wgląd w mechanizm wyładowywania na dziecku własnych stresów i potrafili sobie z nim radzić, a przy tym nabrali bardziej realistycznego spojrzenia na możliwości dziecka w zakresie podporządkowania się ich oczekiwaniom.

Read More

Złamania cz. II

Aby unieruchomienie było skuteczne, powinno obejmować prawie całą kończynę. W uszkodzeniu kostki powinno sięgać do kolana: w złamaniu podudzia – aż do uda: złamanie uda wymaga deski sięgającej od stopy pod pachę. W złamaniu nadgarstka ręka musi być unieruchomiona od czubków palców aż po łokieć, w złamaniu ramienia lub przedramienia od czubków palców po pachę: do unieruchomienia całej kończyny potrzebna jest deska. Do unieruchomienia kończyny u małego dziecka wystarczy kawałek tektury kilkakrotnie złożony wzdłuż. Unieruchamiając kończynę poruszamy nią z niezwykłą delikatnością, starając się przede wszystkim unikać poruszenia jej w miejscu złamania. Przywiązujemy kończynę mocno w 4 lub 6 miejscach za pomocą bandaża lub chusteczek, pasków czy innych części odzieży. Dwa wiązania powinny być bardzo blisko miejsca złamania – z jednej i z drugiej jego strony. Przywiązany powinien być też i jeden, i drugi koniec deski czy tektury.

Read More

Zwichnięcia

Zwichnięcia wymagają zwykle kontroli i interwencji lekarskiej. Jeżeli dziecko zwichnie nogę w kostce, należy położyć je na pół godziny, układając mu nogę na poduszce. Zapobiega to w znacznym stopniu powstawaniu krwiaka i obrzęku. Jeśli mimo wszystko wystąpi obrzęk, trzeba zwrócić się do lekarza, gdyż prawdopodobnie chodzi jednak o pęknięcie lub złamanie kości.

Read More

Zwykła szkoła najlepszym rozwiązaniem

Dawniej uważano, że dzieci z takimi upośledzeniami, które przeszkadzają w normalnym korzystaniu z lekcji szkolnej — np. dzieci z upośledzonym wzrokiem czy słuchem — powinny być posyłane od samego początku do specjalnych szkół dziennych, a jeśli takowych nie było w danej miejscowości — wysyłane gdzie indziej do specjalnych szkół z internatami. Ostatnimi laty zdajemy już sobie sprawę z tego, że choć wykształcenie jest dla dzieci upośledzonych niezwykle ważne, chyba jeszcze ważniejsze dla nich jest nabycie zdolności przystosowywania się i budowania własnego szczęścia. A więc nie wolno zapominać o wadze postaw społecznych, które wykształcają się w obcowaniu z innymi dziećmi, zarówno nieupośledzony- mi, jak i upośledzonymi, o znaczeniu zdrowego poglądu na świat i siebie samego, możliwym dzięki wzrastaniu w poczuciu, iż jest się naprawdę pod każdym względem takim samym, jak inni, o pozytywnej roli poczucia bezpieczeństwa płynącego z poczucia przynależności do rodziny. Zamieszkiwanie wraz z rodziną z pewnością jest dla dzieci lepszym rozwiązaniem. Im są młodsze (szczególnie do 6 czy 8 lat), tym bardziej potrzebują bliskiej, czułej, pełnej wyrozumiałości opieki i tym bardziej muszą mieć poczucie przynależności, a i jedno, i drugie będą miały w większym stopniu zapewnione w domu niż w najlepszej nawet szkole z internatem. Zwiększa się więc starania o stworzenie upośledzonym dzieciom odpowiednich warunków w zwykłych szkołach, dążąc do tego, żeby chodziły do tej samej szkoły, co inne dzieci i — jeśli to możliwe — jak najwięcej czasu spędzały w szkole na normalnych zajęciach w klasie. Oznacza to konieczność zwiększenia wydatków na szkolnictwo i kształcenia większej liczby nauczycieli specjalizujących się w pracy z upośledzonymi dziećmi — wtedy dopiero miejscowe szkoły będą miały odpowiednie warunki do przyjmowania takich dzieci. Upośledzone dziecko może spędzać część dnia w klasie specjalnej, a pozostałe godziny w zwyczajnej klasie z dziećmi nieupośledzonymi. Dobrze jest, gdy inne dzieci zetkną się bliżej z ułomnym dzieckiem, bo zapewne pozbędą się dzięki temu części swoich niezdrowych lęków. Wyspecjalizowany nauczyciel może albo udzielić wskazówek nauczycielowi prowadzącemu normalną klasę, żeby zorientował się jak poprowadzić zajęcia, by upośledzone dziecko także je zrozumiało i w nich uczestniczyło, albo sam osobiście może zająć się nauką dziecka.

Read More

Język sekretny

Bardzo częstym zjawiskiem w bandach dziecięcych w okresie przedadolescencyjnym jest rozwój języka sekretnego w for- mie tak zwanej ping latin 1, pisanych symboli albo znaków robionych palcem. Celem tego języka jest porozumiewanie się dziecka z innymi członkami grupy tak, aby sekret grupy nie wyszedł na zewnątrz. Wiek używania języka sekretnego rozpoczyna się mniej więcej w ósmym roku życia i trwa do 15 roku, przy czym punkt kulminacyjny przypada w okresie między dziesiątym a trzynastym rokiem. Jakkolwiek zarówno chłopcy, jak i dziewczęta używają języka sekretnego w rozmaitych jego formach, to jednak jest on bardziej pupularny wśród dziewcząt niż wśród chłopców. Dziewczynki lubią przesiadywać godzinami nad wymyślaniem słów, znaków albo symboli niezrozumiałych dla niewtajemniczonych. Rysunek 31 przedstawia trzy formy języka sekretnego.

Read More