„Bandy” – kontynuacja

Od szóstego albo siódmego roku życia chłopcy i dziewczęta znajdują coraz więcej przyjemności w należeniu do małych grup tej samej płci. Przebywanie w samotności sprawia im przykrość, a gdy nie mogą obcować z przyjaciółmi, choćby jeden dzień, stają się drażliwe, uparte i nieszczęśliwe. Banda zaczyna dominować w życiu dziecka. Ona to decyduje o tym, jaki ubiór dziecko ma nosić, w jakiego rodzaju zabawie ma uczestniczyć, jakie podziela ideały dobra i zła. Bandy rozwijają swój własny system obyczajów, który zapewnia im zwartość i odrębność grupową (Crane, 1951). Dziecko należące do bandy ma zapewnione nie tylko towarzystwo i okazję do doznawania przyjemności, lecz również czuje się dumne z tego, że zdobyło swoją pozycję społeczną, w wyniku tego rozwija się u niego silna lojalność wobec bandy. Banda stosuje określone środki w celu pogłębienia i wzmocnienia więzi grupowej u swoich członków. Najważniejsze z nich są cztery następujące: 1) nazwy bandy, z których większość pochodzi z języka ulicznego albo z sąsiedztwa, w którym mieszkają członkowie bandy, albo też z pewnych popularnych książek, filmów czy sztuk teatralnych: 2) sekretne sygnały, hasła, umowy porozumiewawcze albo też sekretny język (pig Latin): 3) pewne insygnia noszone przez wszystkich członków bandy, takie jak czapka albo opaska i 4) obrządki inicjacyjne, w których bada się sprawności albo wytrzymałość fizyczną dziecka przed przyjęciem go na ćzłon- ka bandy. Chłopcy znacznie częściej niż dziewczęta stosują te środki, aby wytworzyć lojalność w obrębie bandy i u każdego z członków wzbudzić poczucie jego wartości wynikającej z tego, że został on przyjęty na członka bandy (Crane, 1952J.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>