Badania nad różnymi reakcjami strachu

W wieku dwóch lat waga adrenaliny jest w przybliżeniu niniejsza w stosunku do jej wagi przy urodzeniu. Następnie zaznacza się szybki przyrost wagi adrenaliny do piątego roku życia, potem od piątego do dziewiątego roku obniża się, a następnie zwiększa się jeszcze bardziej w okresie do szesnastu lat, osiągając poziom wagi przy urodzeniu. Zanim nie nastąpi wyraźny rozwój organizmu występuje niedobór adrenaliny, co ma wyraźny wpływ na stan emocjonalny dziecka (Scammon, 1930: Bousfield i Orbison, 1952).

Badania nad różnymi reakcjami strachu oraz nad bodźcami, które go wywołują, pojawiającymi się w różnych latach dziecięctwa, wykazały ścisły związek reakcji strachu z dojrzewaniem intelektualnym i endokrynologicznym. Początkowo strach jest reakcją ogólną, przypominającą bardziej panikę niż jakąś zróżnicowaną formę. W miarę jak dziecko wzrasta, reakcje strachu bardziej się różnicują. Zamiast krzyczeć, dziecko ucieka, omija sytuacje, które je przestraszają, wycofuje się częściowo albo trzyma się z dala. Podobnie zmienia się sytuacja, w której pojawił się strach. Dopiero dziecko czteroletnie docenia niebezpieczeństwo wynikające z bliskości węża i będzie go się bało (Jones i Jones, 1928). Strach przed obcymi ludźmi i nowymi sytuacjami pojawia się dopiero wtedy, gdy niemowlę i małe dziecko uświadamia sobie, że jest to coś obcego (Briedges, 1931: Bayley, 1932). Dzieci przedwcześnie rozwinięte umysłowo będą bały się tych rzeczy, które u innych dzieci wywołają strach dopiero za rok lub dwa lata (Holmes, 1935). Gesell (1929) opisuje, w jaki sposób narasta strach i jak zmienia się wraz z wiekiem: „…prawidłowość ta jest nie tylko wynikiem rozwoju organizmu, ale zależy także od różnych etapów rozwoju i doskonałości rozpoznawania”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>