Daily Archives 18/07/2017

Rozwój zręczności rąk – kontynuacja

W trzecim roku życia przerzucanie czynności z jednej ręki na drugą trwa nadal, lecz jest mniej częste. Po tyra okresie liczba „przerzutów” spada tak, że po szóstym roku życia jest ich względnie mało. W jakim kierunku nastąpią te przerzuty, będzie zależało od czynności dziecka, w których wykonaniu jest zaangażowane. Czynności, w zakresie których dziecko było ćwiczone, jak jedzenie czy kredkowanie, będzie ono wykonywało prawą ręką, chociaż może spontanicznie używać ręki lewej, (Johnson i Bissell, 1940: Johnson i Duke, 1940: Gesell i Ames, 1947: Gesell, 1949, 1954: Hildreth, 1949, 1949a i 1950a).

Read More

Rozwój zręczności rąk

Jednakże niewiele jest osób zdecydowanie praworęcznych, leworęcznych lub oburęcznych, którzy używają obu rąk w tym samym stopniu (Gesell i Ames, 1947j. Większość jednostek jest zdecydowanie prawo- lub leworęcznych, chociaż w niektórych czynnościach bierze udział również druga ręka. W różnych okresach życia często zachodzi przerzucanie się z praworęczności na leworęczność, lecz jednostka, która ma skłonność do przewagi jednej ręki nad drugą, więcej ćwiczy tę rękę, którą posługiwała się najczęścej przy kształceniu sprawności (Jenkins, 1930: Hicks, 1931: Hildreth, 1949a: Merry i Merry, 1950: Martin, 1952: Jersild, 1954: Breckenridge i Vincent, 1955). Nawet dorosłe osoby leworęczne nie używają tak systematycznie lewej ręki jak osoby praworęczne prawej ręki. Leworęczni, których uczono pisania prawą ręką, stają się właściwie oburęczni. Wykazują jednak skłoność do wykorzystywania lewej ręki w pewnych czynnościach spontanicznych, jak rzucanie piłki, natomiast w sytuacjach, w których dominuje kształcenje i wpływ społeczny, używają prawej ręki. W zasadzie są raczej oburęczni niż praworęczni (Humphrey, 1951).

Read More

Przewaga praworęczności

Hildreth (1950a) podkreśla dalej, że „…zręczność rąk powinna być kształcona, a nie zostawiona własnemu losowi, ponieważ sprawność normalna może decydować o wychowaniu jednostki i powodzeniu zawodowym”.

Read More

Wspinanie się

Ruchom wspinania towarzyszy pełzanie i raczkowanie. Wspinanie pojawia się jeszcze przed tym, zanim dziecko umie chodzić samodzielnie. Schodząc po stopniach dziecko przeważnie idzie tyłem. Skoro już umie chodzić samo, wchodzi i schodzi po schodach w pozycją wyprostowanej, trzymając się poręczy schodów albo ręki osoby dorosłej. Najpierw dziecko stawia jedną nogę na stopniu, a drugą dostawia do niej. Do zrobienia kroku naprzód używa zawsze tej samej nogi. Podobną metodą stosuje przy wchodzeniu na schody. Stopniowo, wraz z praktyką dziecko schodzi po schodach posługując sią na przemian obiema nogami, tak jak przy chodzeniu. Ten dojrzały sposób wspinania się dziecko osiąga około czwartego roku życia, jeśli miało dość okazji do ćwiczeń (Gesell i Thompson, 1934). Dziewcząta zdobywają tą sprawność na ogół wolniej niż chłopcy (Gutteridge, 1939). Po doskonałym opanowaniu tej sprawności dzieci zaczynają pokazywać pewne sztuczki, jak: urządzanie wyścigów, współzawodniczenie oraz wspinanie sią na przedmioty trudne do wchodzenia. Wspinanie sią po schodach przebiega według prawidłowości, jaką obserwuje sią przy pełzaniu. Dziecko podnosi najpierw lewą stopą, później lewą rękę i prawą stopą prawie jednocześnie, a po przerwie prawą ręką i lewą stopą. Przy wspinaniu sią po schodach zaznacza sią podobna zasada jak przy chodzeniu po równej powierzchni. Dziecko, które pełza na rękach i kolanach, wspina „ sią po schodach podobnie, natomiast dziecko, które pełza na rękach, kolanie i jednej stopie, w taki sam sposób wspina się po schodach (Ames, 1939). Po drabinie dzieci wchodzą według takiej samej prawidłowości, jak przy wspinaniu sią po schodach (McCaskill i Wellman, 1938).

Read More

RODZAJE SPRAWNOŚCI CZ. II

Po szóstym roku życia sprawności motoryczne ręki mogą być opanowane szybciej i łatwiej, jeżeli dziecko będzie miało możliwości do uczenia się, pod warunkiem i przy zastosowaniu najbardziej skutecznych metod. Kontrola mięśni ręki, ramion, przegubu wzrasta szybko i osiąga prawie doskonałą dojrzałość w okresie dwunastu lat życia dziecka. Natomiast kontrola nad małymi mięśniami palców rozwija się w tempie wolniejszym. Stwierdzono to na podstawie faktu, że opanowanie umiejętności pisania lub gry na instrumentach muzycznych następuje nie wcześniej niż w dwunastym roku życia (Breckenridge i Vincent, 1955). W rysowaniu figur geometrycznych, które wymagają doskonałej koordynacji mięśni palców, dzieci wykazują duże postępy w siódmym roku życia. Po tym okresie dziecko osiąga postępy w wolniejszym tempie i nieregularnie. Największe postępy wykazują dzieci o wysokim ilorazie inteligencji (Townsend, 1951).

Read More